آناتومی گوش میانی

گوش میانی یک حفره پرشده از هوا در داخل استخوان گیج گاهی جمجمه است. این حفره با غشای مخاطی پوشیده شده است. گوش میانی از سه قسمت تشکیل شده است:

۱-صندوق صماخ

۲-لوله شنوایی یا شیپوراستاش

۳-سلول های پستانی

صندوق صماخ در گوش میانی

به قسمت اصلی گوش میانی صندوق صماخ می گویند که حفره بسیار کوچکی است و دیواره داخلی و خارجی آن خیلی به هم نزدیکند. این صندوق در گوش میانی به وسیله مخاط پوشیده می شود و دارای استخوانچه هایی است.

محتویات صندوق صماخ

صندوق صماخ در گوش میانی شامل سه استخوان و دو عضله است. استخوانچه ها کوچک بوده و رشد نمی کنند و از ابتدای تولد همان اندازه بوده اند. وظیفه گوش میانی انتقال اطلاعات به سمت گوش داخلی  است و گوش میانی این عمل را از طریق این استخوانچه ها انجام می دهد. این استخوان ها به هم متصلند و می توانند حرکت کنند.

این استخوان ها در گوش میانی عبارتند از:

۱-استخوان چکشی در گوش میانی، که از بقیه بزرگ تر است و به پرده گوش (پرده صماخ) متصل است.

۲-استخوان سندانی (اینکوس) ،که بین دو استخوان دیگر قرار دارد و به آنها متصل است.

۳-استخوان رکابی در گوش میانی ، که به دریچه ای به نام دریچه بیضی متصل می شود.

این دریچه، به گوش داخلی باز می شود و در واقع بین گوش داخلی و گوش میانی قرار دارد.

همان طور که گفته شد، دو عضله در حفره صماخی در گوش میانی قرار دارد. این دو عضله عبارتند از عضله کشنده پرده صماخ و عضله رکابی.

عضله کشنده پرده صماخ در یک مجرای استخوانی در بالای شیپور استاش قرار دارد و در انتها به دسته استخوان چکشی وصل می شود و از آن جا که استخوان چکشی به پرده صماخ گوش میانی ‌وصل است، پس این عضله باعث کشیده شدن پرده صماخ به داخل می شود.

عضله رکابی گوش میانی باعث شل شدن پرده صماخ و به خارج درآمدن آن می شود. عضله رکابی به استخوان رکابی وصل است و به آن فشار وارد می کند و این فشار به استخوان سندانی و از آنجا به استخوان چکشی و سپس به پرده صماخ گوش میانی منتقل می شود و باعث شل شدن آن می شود.

پس به طور خلاصه عضله کشنده پرده صماخ گوش میانی باعث به داخل کشیده شدن پرده و عضله رکابی باعث به خارج کشیده شدن آن می شود. این دو نیرو با هم مخالفت می کنند و باعث می شوند تمام سیستم استخوانی درجه بالایی از سختی پیدا کنند. این موضوع باعث می شود که حلزون گوش در مقابل ارتعاشات مشکلات رساننده ناشی از اصوات خیلی بلند حفظ شود و از طرف دیگر باعث می شود در محیط های بسیار پر سروصدا، صداهای با فرکانس پایین پوشانده شوند. این موضوع معمولاً قسمت عمده ای از پارازیت زمینه را حذف می کند و به شخص اجازه می دهد تا توجه خود را روی صداهای بلندتر (با فرکانس بالاتر از ۱۰۰۰) متمرکز کند که در آن فرکانس ها، قسمت عمده اطلاعات مفید در ارتباطات کلامی انتقال می یابد.

کار جالب دیگر عضله کشنده پرده صماخ و عضله رکابی در گوش میانی ، کاهش دادن حساسیت شنوایی شخص نسبت به صدای خودش است. در واقع در همان زمان که مغز سیستم تکلم را فعال می کند پیام های جانبی فعال می شوند و به این عضلات در گوش میانی انتقال پیدا می کنند و این باعث می شود که حساسیت شخص نسبت به صدای خودش کاهش پیدا کند.