آندوسکوپی در عمل بینی

تصوری که قبلا در مورد جراحی بینی وجود داشت این بود که هرچه از استخوان و غضروف بینی برداشته شود و بینی کوچکتر شود، بهتر و زیباتر است. اما هم اکنون این باور های قدیمی کنار رفته و دیدگاه نوین در جراحی پلاستیک بینی، بازسازی جزء به جزء بخش های مختلف بینی است. این باور جدید بینی را در درجه اول یک عضو تنفسی می شناسد و تغییراتی که به منظور عمل زیبایی در آن انجام می شود تا حدی مجاز است که اختلالی در عملکرد طبیعی آن ایجاد نکند و به همین علت لازم است در بینی هایی شبیه بینی ایرانیان در بخش هایی از بینی بازسازی صورت بگیرد یعنی علاوه بر بریدن قسمت های اضافی، با استفاده از پیوند غضروفی، فرد می تواند در دراز مدت بینی طبیعی و زیبا داشته و نعمت تنفس طبیعی را هم از دست ندهد. همچنین برای کسانی که بار دوم مجبور به جراحی می شوند هم استفاده از گرافت یا پیوند می تواند مفید واقع شود.

نقش آندوسکوپی در عمل بینی

با توجه به تحولاتی که در علم راینولوژی به وجود آمده، شناخت ما نسبت به مشکلات داخل بینی خیلی بیشتر شده است. در گذشته وقتی پزشک بینی را معاینه می کرد امکاناتمان خیلی ساده ای در دسترس داشت. در نتیجه دید پزشک را نسبت به داخل بینی محدود می‌کرد و همین امر باعث می‌شد بسیاری از مشکلات داخل بینی از نظر مخفی بماند و از آنها در حین عمل غفلت شود، به طوری‌که بعد از عمل جراحی برای بیمار مشکلات اساسی به‌وجود می‌آمد و بیمار مجبور بود مجدداً به اتاق عمل بیاید. ولی امروزه یکی از امکاناتی که در اختیار پزشکان قرار گرفته آندوسکوپی بینی است. پزشک به کمک این آندوسکوپ‌ها می‌تواند تمام مسائل داخل بینی را قبل از عمل تشخیص دهد.
معاینه آندوسکوپیک برای بیمار خیلی راحت است زیرا قسمت‌های مختلف بینی با آندوسکوپ‌هایی که ۴ میلی‌متر بیشتر قطر ندارند مشاهده می‌شوند. پس تمام ارزیابی‌ها قبل از عمل باید انجام شده باشند.

یکی از مشکلاتی که همیشه بعد از عمل‌های جراحی وجود داشته، چسبندگی‌های داخل بینی بوده، یعنی موقع عمل جراحی به دلیل آنکه بسیاری از برش‌ها از داخل است، برش‌هایی که در دیواره میانی و کناری بینی داده می‌شود ممکن است به هم بچسبند و مقدار زیادی از راه تنفسی را مسدود کنند. برای همین امروزه، در روش‌هایی که استفاده می‌شود اولاً سعی بر این است که زخم های داخل بینی به حداقل برسد (یعنی برش‌ها در حد میلی‌متر باشند) و دوم استفاده از روش‌های جراحی آندوسکوپیک برای حل بعضی از مشکلاتی است که در حین عمل به وجود می‌آیند. مسأله دیگر این است که در جراحی‌هایی که سابقاً معمول بوده، بافت بینی باید مقدار زیادی برداشته می‌شد، یعنی تغییر شکل در بینی مبتنی بر کاهش یا برداشتن بافت آن بود. این عمل در درازمدت اثراتی را به صورت جمع‌شدگی بیش از حد بینی، فروافتادگی غضروف‌های طرفی و… ایجاد می‌کرد، به همین دلیل در این جراحی‌ها تغییراتی به‌وجود آمد که مبنای آنها از کاهش دادن و برداشتن بافت‌ها به تغییر شکل آنها تبدیل شد.