انتخاب مدل بینی

در انتخاب مدل بینی منطقی‌ترین راه این است که بیمار از جراحش بخواهد عکس‌هایی از بینی‌های مشابه خود بیمار که توسط همان جراح، جراحی شده‌اند، به او نشان داده شود. این خیلی منطقی‌تر است تا این که بخواهیم با برنامه‌های گرافیکی رایانه‌ای به بیمار نشان بدهیم که بعد از عمل، مدل بینی‌اش چه شکلی می‌شود. چون روی کامپیوتر، شما می‌توانید مدل بینی بیمار را به هر شکلی که دلتان می‌خواهد، درآورید و اصلا برای این کار، نیازی به پزشک نیست. گرافیست‌‌ها هم می‌توانند در این زمینه مثل پزشکان و حتی بهتر از پزشکان عمل کنند. اما مهم این است که مدل بینی بعد از عمل زیبایی چگونه خواهد شد. مهم این است که آیا سلامت و عملکرد بینی عمل شده در کنار زیبایی بینی، محفوظ می‌ماند یا نه. و البته بیمار هم باید دست جراح را باز بگذارد تا ابتکار عمل به دست جراح باشد.

حقیقت این است که در درازمدت، همیشه مدل بینی‌هایی از نظر زیبایی مورد قبولند که طبیعی به نظر برسند. مدل بینی مصنوعی شاید چند صباحی مورد توجه باشند اما به مرور از حیطه پسند عمومی خارج می‌شوند. آن‌وقت بیمار می‌ماند و یک بینی کاملا مصنوعی که دیگر طبیعی کردنش هم کار آسانی نیست. از این نمونه‌ها زیاد اتفاق افتاده که مثلا یک بیمار از جراحش می‌خواهد مدل بینی‌اش را خیلی سربالاتر از حالت طبیعی بکند، یا این که از جراحش می‌خواهد قوس بینی را خیلی اغراق‌آمیز دربیاورد و  . . . ولی بعد از یک مدتی که جاذبه این مدل بینی مصنوعی کم می‌شود، دوباره آن بیمار پیش جراح می‌آید و از او می‌خواهد که مدل بینی‌اش را این دفعه طبیعی‌تر دربیاورد ـ و البته این دفعه، کار خیلی سخت‌تر می‌شود.

جراح برای دستکاری در هر یک از قسمتهای بینی یک محدودیت‌هایی دارد، یک خط قرمزهایی دارد که نباید آن خط قرمزها را رد کند. مثلا اگر انتخاب مدل بینی بخواهیم پره‌های بینی را جمع کنیم، باید حواسمان به این نکته باشد که بالاخره بیمارمان قرار است از راه همین سوراخها نفس بکشد. خوب، اگر ما این پره‌های بینی را بیش از حد جمع کنیم، تنفس بیمارمان به مشکل می‌افتد. اگر در انتخاب مدل بینی ارتفاع بینی را خیلی کم کنیم، باز هم تنفس بیمارمان مختل می‌شود. برای همین است که امروزه به جراحی پلاستیک بینی می‌گویند: رینوپلاستی فانکشنال یعنی جراحی پلاستیک بینی با حفظ عملکردهای بینی. امروزه با پیشرفتهایی که در جراحی پلاستیک حاصل شده، متوجه شده‌اند که دستکاریهای داخل بافتی باید به حداقل برسد. اینطوری احتمال بروز تغییرات غیرقابل پیش‌بینی هم به حداقل می‌رسد.