انواع راینوپلاستی

راینوپلاستی بسته:

در راینوپبلاستی بسته  چون همه ی برش ها داخل بینی داده می شوند، جای برش جراحی عمل بینی  بر روی پوست باقی نخواهند ماند، ولی جراح دید محدودی از استخوان و غضروف در اختیار دارد. با این حال برخی جراحان راینوپبلاستی بسته  را ترجیح می دهند و نتایج نامطلوبی نیز کسب می کنند.

راینوپلاستی باز:

در راینوپلاستی باز ، پوست بینی بلند می شود تا جراح دید بهتری از استخوان و غضروف داشته باشد . جراح برش کوچکی روی سطح پایینی نوک بینی بین دو سوراخ بینی می دهد .  بقیه برش ها نیز داخل بینی داده می شوند. مؤلف عموماً  راینوپلاستی باز  را ترجیح می دهد، زیرا با استفاده از این روش جراح پلاستیک بینی دید مناسبتری نسبت به نوع بسته دارد و امکان انجام روش های نوین عمل راینوپلاستی که منطبق با حفظ عملکرد طبیعی بینی می باشد، وجود دارد. ضمناً در مواردی که بینی دچار بدشکلی یا دفورمیتی زیادی باشد، معمولاً فقط ازطریق راینوپلاستی باز می توان نتایج مناسبی را حاصل کرد.

اسکار بین سوراخ های بینی و تورم قابل توجه پس از عمل از معایب راینوپلاستی باز به شمار می روند. اگرچه اسکارها ماندنی هستند ولی غالباً پس از بهبود یافتن چندان مشخص نیستند البته همواره نیز چنین نمی باشد. تورم پس از راینوپلاستی باز در مقایسه با راینوپلاستی بسته ماهها یا سال ها بیشتر طول می کشد. برخی با استفاده مداوم از یخ و بالا نگهداشتن سر، مدت زمان تورم و میزان آن را به حداقل می رسانند.

* منبع :  کتاب رازهای راینوپلاستی، جراحی زیبایی بینی

برای مطالعه " نقش استخوان و غضروف در عمل جراحی بینی" کلیک کنید .