اوتیت گوش

علائم

درد در بیماری اوتیت گوش متنوع بوده و می‌تواند از شدید در اوتیت گوش میانی حاد تا عمقی و سوراخ‌کننده در اوتیت خارجی گوش بدخیم (استئومیلیت پسودومونایی استخوان تمپورال) باشد. درد تیز (sharp) و تیرکشنده حاکی از نورالژی است.

اتوره چرکی ناشی از بیماری اوتیت گوش می‌تواند به دنبال اوتیت میانی حاد گوش ایجاد گردد ولی در صورتی که ماندگار باشد، ممکن است کلستئاتوم وجود داشته باشد. اتوره آبکی در اوتیت خارجی گوش دیده می‌شود ولی پس از آسیب سر، حاکی از نشت مایع مغزی – نخاعی است.

کاهش شنوایی در بیماری اوتیت گوش ممکن است در تمام وضعیت‌های مذکور وجود داشته باشد.

خارش ناشی از بیماری اوتیت گوش، از علایم اصلی اوتیت خارجی گوش است.

وزوز گوش علامت اختصاصی یک بیماری نیست ولی ممکن است در بیماری اوتیت گوش دیده شود .

سرگیجه و سردرد ناشی از اوتیت گوش نامعمول‌ هستند و ممکن است حاکی از وجود یک عارضه اوتیت میانی گوش باشند.

درد گوش می‌تواند قبل از فلج بل (فلج ایدیوپاتیک عصب فاسیال) ایجاد گردد ولی معمولا در نشانگان رامسی هانت (هرپس زوستر گوش) شدیدتر است.

درد ارجاعی گوش ناشی از اوتیت گوش شایع است و می‌تواند مسئول ۵۰ درصد موارد باشد  و با تانسیلیت و کوئینزی و پس از تانسیلکتومی رخ دهد ولی اگر در بیماری اوتیت گوش ، گلودرد سریع (غالبا زیر ۲۴ ساعت) همراه با دیس‌فونی ایجاد شود، اپی‌گلوتیت محتمل‌تر است. درد در هنگام جویدن به نفع مشکلی در دندان، مفصل گیجگاهی- فکی یا پاروتید است. درد گوش همراه با دشواری بلع (دیس‌فاژی) یا دیس‌فونی می‌تواند با تومورهای حلق مرتبط باشد. درد تیز و تیرکشنده با منشا ناحیه لوزه و انتشار به گوش، به نفع نورالژی تری‌ژمینال است.

سابقه اُتولوژیک:  بیماری‌ها یا جراحی‌های قبلی گوش و ترومای اخیر در بیماری اوتیت گوش.

سابقه موارد دیگر:  پرواز یا شناکردن اخیر، دیابت یا وضعیت‌های نقص ایمنی

علل درد راجعه گوش

عفونت سینوس‌های اطراف بینی _ دندان‌ها:سایش دندان‌ها _ به‌هم فشردگی دندان‌های آسیای بزرگ _عفونت یا آبسه حلق _ تانسیلیت حاد یا کوئینزی _ اپی‌گلوتیت _ پس از تانسیلکتومی _ وجود سنگ درغده پاروتید یادرمجرای آن _عفونت درغده پاروتید _ گواتر_ لنفادنوپاتی ناحیه گردن و پشت گوش  _ مشکلات عضلانی – استخوانی _ تومورهای مهره‌های گردنی ، قاعده زبان، لوزه، نازوفارنکس، هیپوفارنکس _ نورالژی تری‌ژمینال

تشخیص

اتوسکوپی (وسیله ای که با آن می توان مجرای گوش تا پرده گوش رامشاهده کرد ) در بیشتر موارد، تشخیصی است و ممکن است نشان ‌دهنده برآمدگی پرده صماخ در اوتیت گوش میانی حاد، وزیکول‌های مجرای خارجی در نشانگان رامسی هانت، ادم یا دبری در کانال (اوتیت گوش خارجی)، تورم تندر سوراخ گوش (فورونکولوز)، بافت گرانولاسیون یا پولیپ گوش (اوتیت گوش میانی چرکی مزمن، خارجی بدخیم یا تومورها) باشد. کلستئاتوم ممکن است قابل رویت باشد ولی غالبا توسط موکوس و چرک پنهان می‌گردد.

اگر تشخیص اوتیت گوش واضح نباشد، آنگاه باید به دنبال علل درد ارجاعی گوش باشیم. مفصل گیجگاهی- ‌فکی را لمس کنیم؛ دندان‌ها، حفره‌ دهان، پاروتیدها و بینی را از نظر عفونت سینوس معاینه و گردن را از نظر گواتر، لنفادنوپاتی و تندرنس عضلانی – استخوانی لمس کنیم.

عصب فاسیال می‌تواند در اوتیت گوش میانی حاد، ماستوییدیت، فلج بل یا شکستگی استخوان تمپورال درگیر باشد.

درمان اوتیت گوش

اوتیت گوش میانی حاد را می توان در کودکان با یک دوره ۷ روزه آموکسی‌سیلین و در بزرگسالان با آگمنتین [کوآموکسی‌کلاو] درمان کرد. اوتیت گوش میانی مزمن همراه با کلستئاتوم را باید به متخصص ENTارجاع داد.

برای درمان اوتیت گوش خارجی، آنتی‌بیوتیک موضعی همراه با قطره‌های استرویید مانند پلی میکسین NH (کوتاه ‌مدت جهت پیشگیری از عفونت‌های قارچی) تجویز می شود. در صورت وجود دبری بیش از حد یا تنگی مجرا، بیمار مبتلا به اوتیت گوش را به متخصص ENT ارجاع دهید.

فورونکولوز را باید با کلوگزاسیلین خوراکی درمان نمود.

شناگران می‌توانند حفاظت از گوش (با گوشی) را امتحان کنند و بیمارانی که تحت ترومای فشاری قرار می‌گیرند، می‌توانند از یک ضداحتقان داخل بینی (مثلا گزیلومتازولین) همراه با انجام معمول مانور والسالوا قبل از پرواز استفاده کنند.

برای درمان فلج بل( فلج عصب فاسیال) و هرپس زوستر، پردنیزولون و آسیکلوویر تجویز می شود.

کاربامازپین  برای نورالژی تری‌ژمینال تجویز می شود.

برای مطالعه " درمان اوتیت مدیای حاد " کلیک کنید .