اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش

در اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﺑﻪ ﺟﺎی درد ، ﺷﮑﺎﯾﺖ اﺻﻠﯽ ﺧﺎرش اﺳﺖ . ﻣﻌﻤﻮﻻ” در اﺛﺮﺧﺎراﻧـﺪن زﯾـﺪ ، ﻣﺠـﺮای ﮔـﻮش دﭼـﺎر

ﺧﺮاﺷﯿﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد . دﺳﺖ ﮐﺎرﯾﻬﺎی ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﺑﺮای ﭘﺎک ﮐﺮدن ﮔﻮش ﮐﻪ در اﻓﺮاد ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻ” ﻧﺎﺧﻮﺷـﺎﯾﻨﺪ و ﺣﺘﯽ دردﻧﺎک ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺑﺮای ﺑﯿﻤﺎران  ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻄﻠﻮﺑﯽ دارﻧﺪ . در ﺗﻌﺪادی از ﺑﯿﻤﺎران ،ﺗﺮﺷﺢ ﮔﻮش ﻣـﺸﺎﻫﺪه ﻣـﯽ ﺷﻮد . ﺗﻨﻬﺎ درﺻﻮرت اﻧﺴﺪاد ﮔﻮش ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ ﻣﻮاد زاﯾﺪ ، ﮐﺎﻫﺶ ﺷﻨﻮاﯾﯽ وﺟـﻮد دارد . در اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش اﭘـﯽ ﺗﻠﯿﻮم ﻣﺠﺮای ﮔﻮش و ﯾﺎ ﻻﻟﻪ ﮔﻮش ﺣﺎﻟﺖ ﺿﺨﯿﻢ و ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮓ دارد . ﻫﻢ ﻣﺠﺮای ﮔﻮش و ﻫـﻢ ﺳـﻄﺢ ﭘـﺮده ﺻـﻤﺎخ در ﺑﺮاﺑﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎزی ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ اﭘﻠﯿﮑﺎﺗﻮرﻫﺎی ﭘﻨﺒﻪ ای ﻏﯿﺮ ﺣﺴﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ . در اﺛﺮ دﺳﺘﮑﺎری ﻻﻟـﻪ ﮔـﻮش و ﯾـﺎ ﺗﺮاﮔـﻮس درد اﯾﺠﺎد ﻧﻤﯽ ﺷﻮد . در اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﭘﺮده گوش ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﯾﺎ اﻧﺪﮐﯽ ﺿﺨﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ .

در ﻣﻮارد ﻧﺎدری از اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﻧﻮﻋﯽ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺷﺪﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺨﺮﯾﺐ اﺳﺘﺨﻮان ﻣـﯽ ﺷـﻮد ، رخ ﻣـﯽ دﻫـﺪ ﮐـﻪ آن را اوﺗﯿـﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻧﮑﺮوزان ﯾﺎ اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﺪﺧﯿﻢ ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻨﺪ . اﯾﻦ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻣﺮگ و ﻣﯿﺮ ﺑﺎﻻﯾﯽ دارد و ﺑﯿـﺸﺘﺮ در ﺑﯿﻤـﺎران ﻣـﺴﻦ

دﯾﺎﺑﺘﯽ دﯾﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد .ﺳﺎﯾﺮ اﻓﺮاد ﻣﺴﺘﻌﺪ ، ﺑﯿﻤﺎران دﭼﺎر ﻧﻘﺺ اﯾﻤﻨﯽ و درﯾﺎﻓـﺖ ﮐﻨﻨـﺪه ﻫـﺎی اﺳـﺘﺮوﯾﯿﺪﻫﺎ ﻫـﺴﺘﻨﺪ .

ارﮔﺎﻧﯿﺴﻢ دﺧﯿﻞ ، ﭘﺴﻮدوﻣﻮﻧﺎس آﺗﺮوژﯾﻨﻮزا اﺳﺖ . ﺗﺎﺑﻠﻮی ﺑﯿﻤﺎری اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﺑﺼﻮرت درد و ﺗﺮﺷﺢ ﭘـﯿﺶ روﻧـﺪه از ﻣﺠـﺮای ﮔـﻮش اﺳﺖ . در ﻣﻌﺎﯾﻨﻪ ﺑﺎﻓﺖ ﮔﺮاﻧﻮﻻﺳﯿﻮن درﻣﺤﻞ اﺗﺼﺎل ﺑﺨﺸﻬﺎی اﺳﺘﺨﻮاﻧﯽ و ﻏﻀﺮوﻓﯽ ﻣﺠﺮای ﺷﻨﻮاﯾﯽ ﺧﺎرﺟﯽ دﯾﺪه ﻣـﯽ ﺷﻮ د . ﺑﺎ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﺑﯿﻤﺎری اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ، ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺑﻪ ﻏﺪه ﭘﺎروﺗﯿﺪ ، ﻋﺮوق ﮐﺎروﺗﯿﺪ ، اﺳﺘﺨﻮان ﻣﺎﺳﺘﻮﯾﯿﺪ و ﯾﺎ ﻗﺎﻋﺪه ﺟﻤﺠﻤﻪ ﮔـﺴﺘﺮش ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ و ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ اﺳﺘﺌﻮﻣﯿﻠﯿﺖ ﻗﺎﻋﺪه ﺟﻤﺠﻤﻪ ، ﻓﻠﺞ ﻋﺼﺐ ﻓﺎﺳﯿﺎل ، ﮐﺎﻫﺶ ﺷﻨﻮاﯾﯽ و اﺧﺘﻼل ﻋﻤﻠﮑﺮد وﺳـﺘﯿﺒﻮل ﺑﻪ وﺟﻮد آﯾﺪ .

درمان اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش

دﺑﺮﯾﺪﻣﺎن ﻣﻮﺿﻌﯽ ﺣﺎﺋﺰ اﻫﻤﯿﺖ اﺳﺖ .اﻣﺎ درﻣﺎن اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ ﺗﺠﻮﯾﺰ ﺳﯿﺴﺘﻤﯿﮏ ﺗﯿﮑﺎرﺳﯿﻠﯿﻦ ، ﺟﻨﺘﺎﻣﺎﯾـﺴﯿﻦ و ﯾـﺎ ﺳﻔﺎﻟﻮﺳﭙﻮرﯾﻦ ﻫﺎی ﻣﻮﺛﺮ ﺑﺮ ﭘﺴﻮدوﻣﻮﻧﺎس ( ﺳﻔﺮﭘﺮازون ﯾﺎ ﺳﻔﺘﺎزﯾﺪﯾﻢ ) اﺳﺖ . ﺳﯿﭙﺮوﻓﻠﻮﮐﺴﺎﺳﯿﻦ و اوﻓﻠﻮﮐـﺴﺎﺳﯿﻦ ﻧﯿـﺰ ﻣﻮﺛﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺗﻨﻬﺎ در ﻣﻮاردی ﮐﻪ اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ناشی از ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺑﻪ درﻣﺎﻧﻬﺎی ﻣﺬﮐﻮر ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪاد ، رزﮐﺴﯿﻮن رادﯾﮑﺎل از ﻃﺮﯾﻖ درمان ﺟﺮاﺣﯽ ﺻﻮرت ﻣﯽ ﮔﯿﺮد .

درﻣﺎن اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﺣﺎد و ﻣﺰﻣﻦ گوش در ﻣﻮارد اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﺣﺎد ﺧﻔﯿﻒ ،درﻣﺎن ﻣﻮﺿﻌﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ . درﻣﺎن اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﺑـﺎ ﺗﻤﯿـﺰﮐـﺮدن ﻣﺠـﺮای ﮔﻮش آﻏﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد . ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻨﻈﻮر از ﺗﺮﮐﯿﺒﺎت آرامﺑﺨﺶ ﺑﺎ ﯾﺎ ﺑﺪون آﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮏ وﻫﯿﺪروﮐﻮرﺗﯿﺰون اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﺷﻮد . ﺗﻤﺎم ﻣﺤﻠﻮﻟﻬﺎی ﮔﻮش PH اﺳﯿﺪی دارﻧﺪ ، زﯾﺮا اﻏﻠﺐ ﺑﺎﮐﺘﺮﯾﻬﺎ و ﻗﺎرچ ﻫﺎ در ﻣﺤﯿﻂ ﻫﺎی اﺳﯿﺪی ﻗﺎدر ﺑﻪ اداﻣﻪ ﺣﯿـﺎت ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ و ﺑﯿﺸﺘﺮ در ﺑﯿﻤﺎران ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش و ﺧﺸﮏ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ روﻧﺪ . اﮔﺮ ﻻﻟﻪ ﮔﻮش ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﺎﺷﺪ ، ﻣﯽ ﺗﻮان آن را ﺑﺎ ﮔﺎز ﯾﺎ ﭘﻨﺒﻪ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻠﻮل اﺳﺘﺎت آﻟﻮﻣﯿﻨﯿﻮم ﯾﺎ اﺳﯿﺪ ﺑﻮرﯾﮏ اﺷﺒﺎع ﺷﺪه ﭘﺎﻧﺴﻤﺎن ﻧﻤﻮد . اﮔﺮ ﺗﻮرم ﻣﺠـﺮا ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻔﻮذ ﻗﻄﺮه ﻫﺎ ﺷﻮد ﺑﺎﯾﺪ ﺗﮑﻪ ای ﭘﻨﺒﻪ و ﯾﺎ ﻣﺶ آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﻗﻄﺮه ﻫﺎی ﻣﺬﮐﻮر را در داﺧﻞ ﻣﺠـﺮای ﮔـﻮش ﻗـﺮار داد .

اﮔﺮ در اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﻣﺠﺮای ﮔﻮش ﺣﺎﻟﺖ اﮔﺰﻣﺎﺗﻮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﯾﮑﯽ از ﻗﻄﺮه ﻫﺎ ﮔﻮﺷﯽ ﻣﻮﺛﺮ ﻣﺤﻠﻮل ﺑﺎرو ( اﺳﺘﺎت آﻟﻮﻣﯿﻨﯿـﻮم ۵ درﺻـﺪ ) اﺳﺖ . در ﻣﻮاردی دﯾﮕﺮ درمان ،ﻗﻄﺮه ﻫﺎی آﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮑﯽ ﺑﺎ ﯾﺎ ﺑﺪون ﻫﯿﺪروﮐﻮرﺗﯿﺰون ﻣﻔﯿﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻗﻄـﺮه ﻫـﺎی ﺣـﺎوی ﭘﻠـﯽ ﻣﯿﮑﺴﯿﻦ B ، ﻧﺌﻮﻣﺎﯾﺴﯿﻦ و ﮐﻠﯿﺴﺘﯿﻦ ﺑﺮ ﺑﺎﮐﺘﺮﯾﻬﺎی ﮔﺮم ﻣﻨﻔﯽ ﮐﻪ ﮔﻮش را ﻣﻮرد ﺣﻤﻠﻪ ﻗﺮار ﻣﯽ دﻫﻨﺪ، برای درمان اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﻣـﻮﺛﺮ ﻫـﺴﺘﻨﺪ .

در ﻣﻮارد درمان اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ اﺳﺘﺎﻓﯿﻠﻮﮐﻮﮐﯽ ، داروﻫﺎی ﻓـﻮق ﻏﯿـﺮ ﻣـﻮﺛﺮ ﻫـﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺎﯾـﺪ از ﻗﻄـﺮه ﮐﻠﺮاﻣﻔﯿﻨﮑـﻞ و ﯾـﺎ ﭘﻤـﺎد ﺑﺎﺳﯿﺘﺮاﺳﯿﻦ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻮد.

در اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﺧﻔﯿﻒ ، آﺳﭙﺮﯾﻦ ﺑﺮای ﺗﺨﻔﯿﻒ درد ﮐﺎﻓﯽ اﺳﺖ ، اﻣﺎ در ﻣﻮارد ﺷﺪﯾﺪ و اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ اﺳﺘﻔﺎده از ﺿﺪ دردﻫﺎی ﭘﺮﻗﺪرت ﺿﺮورت ﯾﺎﺑﺪ . ﮔﺮم ﮐﺮدن ﻣﻮﺿﻌﯽ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ از ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﯿﻤﺎر ﺑﮑﺎﻫﺪ . در ﻣﺮاﺣﻞ ﺷﺪﯾﺪ اوﺗﯿـﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺠﺮای ﮔﻮش ﻣﺘﻮرم اﺳﺖ و ﺗﺐ و درد ﺷﺪﯾﺪی وﺟﻮد دارد، ﺑﺎﯾﺪ از آ ﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮏ ﻫﺎی ﺳﯿﺴﺘﻤﯿﮏ

ﻧﻈﯿﺮ ﭘﻨﯽ ﺳﯿﻠﯿﻦ، ارﯾﺘﺮوﻣﺎﯾﺴﯿﻦ ﯾﺎ آﻣﭙﯽ ﺳﯿﻠﯿﻦ ﺑﻪ ﻣﺪت ۱۰ روز اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻮد . ﮐﺸﺖ ﻫﺎی ﻣﯿﮑﺮوﺑﯽ راﻫﻨﻤﺎی ﺧﻮﺑﯽ ﺑﺮای اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻮع آﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮏ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻣﺸﯽ ﮐﻪ درون ﮔﻮش ﻗﺮار داده ﻣﯽ ﺷﻮد، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪ از ۲۴ ﺗﺎ ۴۸ ﺳﺎﻋﺖ ﺧـﺎرج ﺷﻮد . اﮔﺮ وﺿﻌﯿﺖ ﻣﺠﺮا رﺳﯿﺪن ﻗﻄﺮه ﻫﺎ ﺑﻪ داﺧﻠﯽ ﺗﺮﯾﻦ ﺑﺨﺶ ﻣﺠﺮا و ﭘﺮده ﺻﻤﺎخ را اﻣﮑﺎن ﭘﺬﯾﺮ ﺳـﺎزد ، ﻧﯿـﺎزی ﺑـﻪ ﻗﺮار دادن ﻣﺠﺪد ﻣﺶ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ ، اﻣﺎ اﮔﺮ ﻫﻨﻮز ﻣﺠﺮا دﭼﺎر ﺗﻮرم ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪ ای ﺑﺎﺷﺪ ، ﯾﮏ ﻣـﺶ درﮔـﻮش ﻗـﺮار داده ﻣﯽ ﺷﻮد و ﻣﺼﺮف ﻗﻄﺮه ﻫﺎ اداﻣﻪ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ .

ﺑﯿﻤﺎران ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﺣﺎد گوش ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﻬﺒﻮدی ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺑﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎزی روزاﻧﻪ ﯾﺎ ﯾـﮏ روز در ﻣﯿﺎن ﻣﺠﺮای ﮔﻮش ﻧﯿﺎز داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﮔﺎﻫﯽ ﯾﮏ واﮐﻨﺶ آﻟﺮژﯾﮏ ﺑﺎﻋﺚ اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﺷﺪه و ﯾﺎ ﺑﺮ آن اﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد . ﻋﻠﺖ اﯾﻦ واﮐﻨﺶ ﻫﺎ ﻣﻤﮑـﻦ اﺳﺖ ﻗﻄﺮه ﻫﺎی ﮔﻮش ﯾﺎ ﻓﺮاورده ﻫﺎﯾﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﻻک ﻧﺎﺧﻦ و ﯾﺎ رﻧﮓ ﻣﻮ ﺑﺎﺷﺪ . درﻣﺎﺗﯿﺖ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﺎ ﻗﻄﻊ ﻣﺼﺮف ﻣـﻮاد ﻣﺴﺌﻮل ﺑﻬﺒﻮد ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ .

در اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش ، ﻣﻬﻤﺘﺮﯾﻦ درﻣﺎن ﺧﺎرج ﺳﺎﺧﺘﻦ دﻗﯿﻖ ﺗﻤﺎم ﻣﻮاد زاﯾﺪ از ﻣﺠﺮای ﮔﻮش اﺳﺖ . اﯾﻦ اﻣﺮ ﻣﻌﻤﻮﻻ” ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﮑﺮر از اﭘﻠﯿﮑﺎﺗﻮرﻫﺎی ﭘﻨﺒﻪ ای ( ﻏﺎﻟﺒﺎ” آﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﻤﺎدﻫﺎ ) اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﺷﻮد . ﭘﺎﮐﺴﺎزی ﺷﯿﺎر ﺗﻤﭙﺎﻧﯿﮏ ﺗﺤﺘﺎﻧﯽ اﻫﻤﯿﺖ ﺧﺎﺻﯽ دارد ، زﯾﺮا ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﭼﺮک و ﻣﻮاد زاﯾﺪ دراﯾﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه و ﻣﻮﺟـﺐ ﺗـﺎﺧﯿﺮ ﺑﻬﺒـﻮدی ﺷﻮﻧﺪ. اﮔﺮ اوﺗﯿﺖ ﺧﺎرﺟﯽ ﻣﺰﻣﻦ گوش در اﺛﺮﻋﻔﻮﻧﺖ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ ﻣﯽ ﺗﻮان از ﭘﻤﺎدﻫﺎی آﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮑﯽ ﺣﺎوی ﻧﺌﻮﻣﺎﯾﺴﯿﻦ، ﭘﻠﯽ ﻣﯿﮑﺴﯿﻦ و ﯾﺎ ﮐﻠﯿﺴﺘﯿﻦ ( ﺑﺎ ﯾﺎ ﺑﺪون ﻫﯿﺪروﮐﻮرﺗﯿﺰون ) ﺑﻪ ﺻﻮرتﻣﻮﺿﻌﯽ ﺳﻪ ﺑﺎردر روز ﺑﻤﺪتﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻮد . ﭘﻤﺎدﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﺎﻗﺪ آﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮏ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﯿﺰ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻣﻮﺛﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻪ ﺧﺼﻮص در اوﺗﯿﺖ ﻫـﺎی ﺧـﺎرﺟﯽ گوش ﮐـﻪ ﺑﻌﻠﺖ درﻣﺎﺗﻮزﻫﺎ ( درﻣﺎﺗﯿﺖ ﺳﺒﻮره ﺋﯿﮏ ) ﻫﺴﺘﻨﺪ .

برای مطالعه " درمان اوتیت خارجی گوش " کلیک کنید .