اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ

ﻋﺒﺎرت اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﺑﺮ ﺳﻮراخ داﯾﻤﯽ ﭘﺮده ﺻﻤﺎخ دﻻﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺣﻤﻼت راﺟﻌﻪ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺣﺘـﯽ اﮔﺮ ﺑﺮای ﺳﺎﻟﻬﺎ اداﻣﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻓﻘﻂ در ﺻﻮرﺗﯽ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣـﯽ ﺷـﻮد ﮐـﻪ ﻫﻤـﺮاه ﺑـﺎ ﺳﻮراخ داﯾﻤﯽ در ﭘﺮد ه ﮔﻮش ﺑﺎﺷﺪ . در اﻓﺮادی ﮐﻪ دراواﯾﻞ ﮐﻮدﮐﯽ دﭼﺎر ﺑﯿﻤﺎری ﮔﻮش ﺷﺪه اﻧﺪ، اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﺑﺴﯿﺎر ﺷﺎﯾﻌﺘﺮاﺳﺖ . ﺑﯿﻤﺎرﯾﻬﺎی ﮔﻮش در دوران ﺷﯿﺮﺧﻮارﮔﯽ و اواﯾﻞ ﮐﻮدﮐﯽ ، ﻣـﯽ ﺗﻮاﻧـﺪ ﺳـﺒﺐ ﺗﻮﻗـﻒ ﻫـﻮادار ﺷﺪن ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻣﺎﺳﺘﻮﯾﯿﺪ ﺷﻮد . ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﻫﻤﯿﻦ روﻧﺪ ﺑﺎﻋﺚ اﺧﺘﻼل ﻣﺨﺎط ﮔﻮش ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺷﻮد و آن را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻪ اﺑﺘﻼ ﺑﻪ ﻋﻔﻮﻧـﺖ راﺟﻌـﻪ ﻣـﺴﺘﻌﺪﺗﺮ ﮐﻨـﺪ . اﮐﺜـﺮ ﺑﯿﻤـﺎران دارای ﻣﺎﺳﺘﻮﯾﯿﺪﻫﺎی ﮐﻮﭼﮏ و ﻓﺎﻗﺪ ﺳﻠﻮل ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺑﺴﯿﺎری از ﺑﺎﮐﺘﺮﯾﻬﺎی وﯾﺮوﻻﻧﺖ و ﺳﺎﭘﺮوﻓﯿﺖ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﺎ اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐـﯽ ﻣـﺰﻣﻦ در ارﺗﺒـﺎط ﺑﺎﺷـﻨﺪ . ﮐﺸﺖ ﺗﺮﺷﺤﺎت اﻫﻤﯿﺖ دارد . ﭘـﺴﻮدوﻣﻮﻧﺎ آﺋﺮوژﯾﻨـﻮزا ، اﺷﺮﯾـﺸﯿﺎﮐﻮﻟﯽ ، ﭘﺮوﺗﺌـﻮس ، اﺳـﺘﺎﻓﯿﻠﻮﮐﻮک ، اﺳـﺘﺮﭘﺘﻮﮐﻮک ، ﭘﻨﻮﻣﻮک و دﯾﻔﺘﺮوﯾﯿﺪﻫﺎ ﻋﻮاﻣﻞ ﺷﺎﯾﻌﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ از ﮐﺸﺖ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽ آﯾﻨﺪ . در اﮐﺜﺮ ﻣﻮارد ﭼﻨﺪﯾﻦ ﻧـﻮع ﺑـﺎﮐﺘﺮی در ﻣﺤﯿﻂ ﮐﺸﺖ رﺷﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . در ﺻﻮرت وﺟﻮد ﮐﻠﺴﺘﺎﺗﻮم ، درﻣﺎن ﻃﺒﯽ رﺿﺎﯾﺖ ﺑﺨﺶ ﻧﻤﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮای درﻣﺎن ﻗﻄﻌﯽ اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ، اﻧﺠﺎم ﺟﺮاﺣﯽ ﺿﺮوری اﺳﺖ .

علل

در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺨﻤﻠﮏ و ﺳﺮﺧﮏ از ﻋﻠﻞ ﺷﺎﯾﻊ اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﺑﻮدﻧﺪ، اﻣﺎ اﻣـﺮوزه اﯾـﻦ ﻣـﻮارد ﻧـﺎدر ﻫـﺴﺘﻨﺪ .

اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺣﺎد و اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺳﺮوزی درﻣﺎن ﻧﺸﺪه ﺷﺎﯾﻌﺘﺮﯾﻦ ﻋﻠﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻣﺰﻣﻦ در ﮔﻮش ﻣﯿـﺎﻧﯽ و ﭘـﺮده گوش و اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

اﺑﺘﻼی اﻓﺮاد دارای ﺷﯿﭙﻮر اﺳﺘﺎش ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻪ اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﻧﺎدر اﺳﺖ .

در اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﺳﻮراخ ﻫﺎی ﭘﺮده گوش ﺳﻪ ﻧﻮع اﺻﻠﯽ دارﻧﺪ . اﮔﺮ ﺳﻮراخ ﺷﺪﮔﯽ ﺣﺎﺷﯿﻪ ﭘـﺮده گوش را درﮔﯿﺮ ﻧﮑﺮده ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻮﺟﻮد را ﺳﻮراخ ﻣﺮﮐﺰی ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻨﺪ . در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ آﻧﻮﻟﻮس ﯾﺎ ﻟﺒـﻪ ﭘـﺮده گوش ﺗﺨﺮﯾـﺐ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻮﺟﻮد را ﺳﻮراخ ﺣﺎﺷﯿﻪ ای ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻨﺪ . اﻫﻤﯿﺖ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺑﯿﻦ ﺳـﻮراﺧﻬﺎی ﺣﺎﺷـﯿﻪ ای و ﻣﺮﮐـﺰی برای ﺗﻌﯿﯿﻦ ﭘﯿﺶ آﮔﻬﯽ اﺳﺖ . ﻣﻌﻤﻮﻻ” در ﺣﻀﻮر ﺳﻮراخ ﻣﺮﮐﺰی، روﻧـﺪ ﺑﯿﻤـﺎر ﺧـﻮش ﺧـﯿﻢ ﺗـﺮ از ﺣﺎﻟـﺖ وﺟـﻮد ﺳـﻮراخ ﺣﺎﺷﯿﻪای ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ . اﮔﺮ ﺳﻮراخ ﻣﺮﮐﺰی ﺑﺎﺷﺪ، اﺣﺘﻤﺎل وﺟﻮد ﮐﻠﺴﺘﺎﺗﻮم ﺑﺴﯿﺎرﮐﻢ اﺳﺖ ، اﻣﺎ اﯾﻦ اﻣﺮ ﻫﻤﻮاره درﮐﻮدﮐـﺎن ﺻﺪق ﻧﻤﯽ ﮐﻨﺪ . ﺷﺎﯾﻌﺘﺮﯾﻦ ﻣﺤﻞ ﺳﻮراخ ﻫﺎی ﺣﺎﺷﯿﻪ ای ، رﺑﻊ ﺧﻠﻔﯽ – ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ ﭘﺮده گوش اﺳـﺖ . ﺷـﺎﯾﻌﺘﺮﯾﻦ ﻋﻠـﺖ اﯾﻦ ﻧﻮع از ﺳﻮراخ ﻫﺎ در اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ، ﺳﻮراخ آﺗﯿﮏ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮراخ ﻧﺎﺣﯿﻪ ﺷﻞ ﭘﺮده گوش ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ . ورود ﻣﯿﮑﺮوارﮔﺎﻧﯿﺴﻢ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺎﻧﯽ از ﻃﺮﯾﻖ ﺷﯿﭙﻮر اﺳﺘﺎش ( در ﺟﺮﯾﺎن ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻫﺎی ﺗﻨﻔﺴﯽ ﻓﻮﻗـﺎﻧﯽ ) وﯾﺎ از ﻃﺮﯾﻖ ﻣﺠﺮای ﺷﻨﻮاﯾﯽ ﺧﺎرﺟﯽ ( ورودآبﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺎﻧﯽ ) ﺻﻮرت ﻣﯽ ﮔﯿﺮد.

درمان اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ

ﻣﻄﻠـﻮب ﺗﺮﯾﻦ و ﻣﺆﺛﺮﺗﺮﯾﻦ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ درﻣﺎن ، ﺑﺎ ﺗﺮﮐﯿـﺐ درﻣـﺎﻧﯽ دو داروﯾﯽ (اﺳﯿﺪی – آﻧﺘﯽ ﺑﯿﻮﺗﯿﮑﯽ ) اﯾﺠﺎد ﺷﺪه اﺳـﺖ و ﻫـﺮ دو دارو در رﺳﯿﺪن ﺑﻪ نتایج مثبت برای درمان اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ اﺛﺮ دارند .

برای درمان و ﮐﻨﺘـﺮل ﻋﻔﻮﻧــﺖ ، ﺗﺮﮐﯿـﺐ دو داروی ﺳﯿﭙﺮوﻓﻠﻮﮐـﺴﺎﺳﯿﻦ ۰/۳% و اﺳـﯿﺪ اﺳـﺘﯿﮏ ۱/۵%، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ درﻣـﺎن اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﺗﻮﺳـﻂ ﻫـﺮ ﯾـﮏ از داروﻫـﺎ ﺑـﻪ ﺗﻨﻬـﺎﯾﯽ، روﺷﯽ ﻣﺆﺛﺮﺗﺮ ﺑﻮده و ﺳـﺮﯾﻊ ﺗـﺮﯾﻦ ﭘﺎﺳـﺦ ﺑـﻪ درﻣـﺎن در ﭘﺎﯾﺎن ﻫﻔﺘﻪ دوم ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽ آﯾﺪ. ﻟﺬا ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽ ﺷﻮد اﯾـﻦ روش درﻣﺎن ﻣﻮﺿﻌﯽ در ﮐﻨﺘﺮل ﺑﯿﻤﺎران ﻣﺒﺘﻼ ﺑـﻪ

اوﺗﯿﺖ ﻣﯿـﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐـﯽ ﻣـﺰﻣﻦ ﺑـﺪ ون ﮐﻠـﺴﺘﺌﺎﺗﻮم، ﭘﻮﻟﯿـﭗ و اﺗﻮﻣﺎﯾﮑﻮزﯾﺲ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد.

برای مطالعه " درمان اوتیت خارجی گوش " کلیک کنید .