جراحی بینی به علت نقص در لبه های پره های بینی

بینی های نیازمند به جراحی ثانویه عموما دارای لبه پره های بینی افتاده و یا باریک می باشند. برخی از بخش های کراس های جانبی ضعیف بوده و یا در کل وجود ندارند که موجب افتادگی می شوند. بیماران در این شرایط نه تنها در رابطه با ظاهر بینی خود شکایتمند می باشند بلکه دارای مشکل مانع در راه تنفس نیز می باشند. بازگرداندن کراس های جانبی به شرایط ایده آل و استقامت عادی هدف اصلی می باشد.

در بیشتر موارد استرات کراس های جانبی (افزایش ارتفاع کراس ها) بنا بر نظر گانتر راه حل موجود می باشد. یک قطعه کوچک غضروف عموما به اندازه ی ۳ الی ۴ در ۱۵ الی ۲۰ میلیمتر در زیر لبه قسمت فوقانی نو ک بینی (سفالیک) در ناحیه کراس های جانبی قرار گرفته و بدین وسیله استقامت ساختار و زیبایی ظاهری را بازیابی می کند. در صورت کوچک بودن مشکل فرایندی مشابه از پیوند لبه پره های بینی که توسط ترول و همکارانش، روهریخ و همکارانش،  گویرون وهمکارانش توضیح داده شده، استفاده می شود.

در اغلب موارد، اندازه پیوند به اندازه ی یک چوب کبریت می باشد و می تواند از هر دو طریق میانی (در این روش) و یا از طریق برش جداگانه (در روش بسته) در جای خود قرار بگیرد. در صورت افتادگی قسمت های عقبی زوایای جانبی کراس های جانبی بیمار نسبت به حس کردن افتادگی و مشاهده آنها در منافذ بینی خود شکایت خواهد داشت. این افتادگی می تواند یک مانع در راه تنفس باشد. خوشبختانه درمان آن بسیار ساده می باشد.

با استفاده از برش U شکل بخش زیادی از کراسس های جانبی آزاد می شوند. فلپ کامپوزیت میانی بالا آورده می شود یک یا دو بخیه افقی با استفاده از گاز استریل بر روی نقص غضروف محدب قرار می گیرند. این بخیه ها موجب تقویت و سفت شدن کراس های جانبی در بیشتر موارد شده، د دیگر نیازی به پیوند در این ناحیه نمی باشد.

نوع دیگری از بخیه که به جلوگیری از افتادگی کراس های جانبی کمک می کند، بخیه معلق (suspension) می باشد. این نوع بخیه موجب قرار گرفتن بهتر کراس های جانبی در ساختار قسمت فوقانی نوک بینی شده و از افتادگی آن به سمت مجاری تنفسی بینی (وستیبیول) جلوگیری می کند. برای مثال این نوع بخیه که توسط داویدسون و موراکامی استفاده شده و یا از نوع لیبرمن و موست که کراس های جانبی را با استخوان بینی ثابت می کردند.