جراحی پلاستیک_تاریخچه

مصری ها نیز از نخستین مردمی بودند که اقدام به جراحی پلاستیک زیبایی نمودند. در سال ۱۴۶۵ توضیحات به چاپ رسیده در کتاب شرف الدین شبانوغلو درباره ی بیماری «هیپوسپادیاس» (hypospadias؛ نوعی ناهنجاری تکامل در جنس مذکر که در آن پیشابراه در سطح زیرین آلت یا بر روی میاندوراه باز می شود) اطلاعات روز آمدی را ارایه نمود. در این توضیحات، طبقه بندی هیپوسپادیاس، محل قرار گرفتن سوراخ پیشابراه و معرفی و طبقه بندی ناهنجاری ابهام دستگاه تناسلی (ambiguous genitalia) نیز به طور مفصل ذکر شده بودند.

در اواسط قرن پانزدهم هاینریش فون فولسپند (Heinrich von pfolspeundt) در اروپا روشی به منظور ساختن بینی برای افرادی که در اثر گازگرفتگی سگ، بینی خود را به طور کامل از دست داده اند، ارایه نمود. در این روش مقداری پوست از پشت بازوی  بیمار برداشته و به محل بینی وی بخیه می شود ولی به دلیل خطرات همراه با هر نوع جراحی، به ویژه جراحی سر و صورت، تا قرن نوزدهم و بیستم، جراحی مزبور رواج نیافت تا هنگامی که روش های هوشبری تثبیت نشده بودند در تمام اعمال جراحی بر روی بافت های سالم، بیماران از درد شدید شکایت داشتند. پس از به روی کار آمدن روش های جراحی استریل و داروهای ضدعفونی کننده، عفونت های جراحی کاهش یافتند.

استفاده از آنتی بیوتیک ها که ابتدا با داروهای سولفامنیدی و پنی سیلین آغاز شد، گام دیگری در زمینه ی فراهم آمدن امکان جراحی انتخابی (elective) بود. در سال ۱۷۹۲، شوپارت (Chopart) با برداشتن «فِلَپ» از پوست گردن، آن را به بیمار پیوند زد. فلپ یا باله (flap)، به توده ای از بافت گفته می شود که معمولاً حاوی پوست است و از قسمتی از بدن به نحوی جدا می شود که رگ های خونرسان آن در جریان انتقال به ناحیه ی دیگر بدن محفوظ بمانند تا بتوان آن را به ناحیه ی مزبور پیوند نمود.

در سال ۱۸۱۴، جوزف کارپو (Joseph Carpue) موفق شد با استفاده از جراحی پلاستیک ، بینی یک افسر ارتش انگلیس را که به دلیل آثار سمی جیوه از بین رفته بود ترمیم کند. در سال ۱۸۱۸ کارل فریناند فون گراف (Carl Ferdinand von Graefe) اقدامات بزرگ خود را با عنوان رینوپلاستیک (Rhinoplastik) انتشار داد. او با استفاده از یک پیوند (Graft) پوستی آزاد (بدون پایه) تهیه شده از پوست بازو به جای پیوند پایه دار تأخیری اصلی که در روش ایتالیاییی به کار گرفته می شود اقدام به تعدل جراحی مزبور نمود.

 ژوهان فریدریش دیفن باخ (Johann Friedrich Dieffenbach) متن جامعی را درباره ی جراحی پلاستیک بینی (راینوپلاستی) با عنوان operative chirurgie به رشته ی تحریر در آورد که در آن موضوع جراحی دوباره برای بهبود زیبایی ترمیم شده مورد بحث قرار گرفته بود.

در سال ۱۸۹۱ پزشک متخصص گوش و حلق و بینی  آمریکایی، دکتر جان رو (John Roe) به معرفی یکی از بیماران خود یعنی خانم جوانی که به منظور کاهش برآمدگی قسمت پشتی بینی به وسیله ی وی مورد عمل جراحی پلاستیک زیبایی قرار گرفته بود، پرداخت.

در سال ۱۸۹۲، رابرت اف. ویر (Robert F.Weir) از گزنوگرافت (Xenograft؛ بافت پیوندی که از ارگانیسم متلق به یک گونه ارگانیسمی از گونه ی متفاوت انتقال داده می شود) استفاده کرد. در این اقدام که با شکست رو به رو شد، استخوان جناغ مرغابی برای ترمیم فرورفتگی بینی استفاده شده بود.

در سال ۱۸۹۶، جیمز آدولف ایسرائل (James Adolf Israel) جراح اورولوژیست آلمانی و در سال ۱۸۸۹، جروج هووارد مانکس (George Howard monks)، پزشک آمریکایی، هر یک به طور جداگانه به معرفی استفاده ی موفقیت آمیز خود از پیوند آزار استخوان نامتجانس برای ترمیم نقیصه ی بینی زینی شکل پرداختند.

در سال ۱۸۹۸ جاکز جوزف (Jacques Joseph)، جراح ارتوپد آلمانی  نتایج نخستین جراحی راینوپلاستی خود را انتشار داد و در سال ۱۹۲۸ توانست مقاله ی خود تحت عنوان Nasenplastik und Sonstige Gesichtsplastik را منتشر نماید.

اولین جراح پلاستیک آمریکایی دکتر جان پیتر متوئر (John peter mettauer) در سال ۱۸۲۷ نخستین عمل جراحی شکاف کام (cleft palate) را با ابزاری که خودش طراحی کرده بود انجام داد. در جنگ جهانی اول ، پزشک متخصص گوش و حلق و بینی متولد زلاندنو که در لندن کار می کرد، موسوم به سر هارولد گیلایس (sir Harold Gillies) بسیاری از روش های جراحی پلاستیک پیشرفته را در درمان سربازانی که دچار آسیب های تغییر شکل دهنده ی صورت شده بودند، ابدا نمود. این روش ها در طول جنگ جهانی دوم، به وسیله ی پسر دایی و شاگرد هارولد گیلایس، یعنی آرشیبالد مک ایندو Archibald Mc Indoe ادامه یافتند.

پزشک مذکور پایه گذار درمان خدمه ی هواپیمای RAF بود که دچار سوختگی های شدید شده بودند. روش های درمانی رادیکال و تجربی مک ایندو به تشکیل کلوپ خوکچه ی هندی (Guinea pig Clup) انجامید. در سال ۱۹۵۱، گیلایس نخستین عمل جراحی تغییر جنسیت مذکر به مؤنث را انجام داد. در طول قرن بیستم جراحی پلاستیک در ایالات متحده پیشرفت زیادی نمود. دکتر ویلری بلر (Vilray Blair) نخستین رییس بخش جراحی و ترمیمی دانشگاه واشنگتن سنت لوبیس میسوری، در یکی از چندین زمینه ی تخصصی بالینی خود، سربازان جنگ جهانی اول را که دچا آسیب های پیچیده ی صورت و فک بالا شده بودند با جراحی ترمیمی درمان کرد و در مقاله ی خود تحت عنوان جراحی ترمیمی صورت روش های استاندارد بازسازی جمجمه ای- صورتی (کرانیوفاشیال) را توضیح داد. وی همچنین یکی از اولین جراحانی بود که بدون داشتن زمینه ی دندان پزشکی، از سوی انجمن جراحی دهان و پلاستیک آمریکا انتخاب شد و بسیاری از جراحان را که بعدها سر گروه جراحی پلاستیک شدند آموزش داد.

* منبع : راهنمای پزشکی خانواده - جراحی پلاستیک(ترمیمی و زیبایی )

برای مطالعه "روش های جراحی پلاستیک " کلیک کنید .


دکتر سرمست1

شماره تماس مشاوره و رزرو نوبت: