رهایی از پولیپ بینی

شایع‌ترین‌ توده‌های حفرات‌ بینی پولیپ‌های‌ التهابی‌ هستند که‌ با ادم‌ و پرولاپس‌ مخاط سینوسی‌ به‌ درون‌ حفره‌ بینی‌، تظاهر می‌یابند. علت اصلی ایجاد پولیپ ها در اغلب موارد هنوز ناشناخته باقی مانده است. در ابتدا پولیپ‌کوچک‌ است‌ و با افزایش‌ ادم‌ زیر مخاطی‌ بزرگ‌تر می‌شود تا به‌ صورت‌ یک‌ توده‌ صاف‌ و رنگ‌ پریده‌ درآید. پولیپ‌ها پایه‌دار، متحرک‌ و اغلب‌ متعدد و دوطرفه‌ هستند. در لمس ‌معمولا حساسیت‌ ندارند و به‌ راحتی‌ قابل‌ حرکت‌ دادن ‌هستند. در مقابل‌، شاخک‌های‌ بینی‌ قابل‌ حرکت‌ نیستند و موقع‌ دستکاری‌ حساسیت‌ زیادی‌ دارند. پولیپ‌ها معمولا زرد کم‌ رنگ‌ یا خاکستری‌ ـ آبی‌ هستند، ولی‌ ممکن‌ است‌ به‌علت‌ التهاب‌ قرمز باشند. اکثر پولیپ‌ها در زیر شاخک‌ میانی ‌دیده‌ می‌شوند، زیرا منشأ آن‌ها از سینوس‌ اتموئید قدامی ‌است‌. پولیپ‌هایی‌ که‌ منشأ‌ سینوس اتموئید خلفی‌است‌، فوقانی‌تر و خلفی‌تر قرار می‌گیرند.

پولیپ‌های‌ بسیار بزرگ‌ سینوس‌ ماگزیلاری‌ می‌توانند کل‌ حفره‌ بینی‌ را پرکنند و از سوراخ‌ خلفی‌ بینی‌ به‌ طرف‌ گلو گسترش‌ یابند (پولیپ‌های‌ آنتروکوانال‌). پس‌ از رد احتمال‌ مننگوسل‌، انسفالوسل‌ و سایر ضایعات‌ متخصص‌ گوش‌، گلو و بینی‌ می‌تواند پولیپ‌های‌ انسداد دهنده‌ را از طریق‌ جراحی‌ خارج‌ سازد. خارج‌ کردن‌ کامل‌ پولیپ‌ها مستلزم‌ پاک‌سازی ‌سینوس‌های‌ منشاء آن‌ها به‌ ویژه‌ سینوس‌های‌ اتموئید است‌. از این رو یک جراحی اندوسکوپیک سینوس، همان گونه که در درمان سینوزیت مزمن به کار میرود، روش جراحی استاندارد در درمان پولیپهای بینی نیز محسوب می شود. اگر پاک سازی سینوس ها به طور موثر انجام نگیرد و یا عوامل‌ تشدید کننده‌ پولیپ‌ها (آلرژی‌، عفونت و التهاب‌) مهار نشده‌ باشد، احتمال عود پولیپ‌ها افزایش می یابد. پولیپ‌های‌ درمان‌ نشده‌ که‌ به‌ مدت‌ طولانی‌ باقی‌ باشند موجب‌ پهن‌شدن‌ پل‌ بینی‌ می‌گردند. بعضی‌ از پولیپ‌ها با آسم‌ و حساسیت‌ به‌ آسپرین‌ همراه‌ هستند. بیماران‌ مبتلا به‌این‌ تریاد پیش‌آگهی‌ بدتری‌ از نظر بهبودی‌ دارند. گاهی‌ نیز پولیپ‌های‌ بینی‌ در زمینه‌ واکنش‌های‌ حساسیتی‌ائوزینوفیلی‌ نسبت‌ به‌ قارچ‌ها ایجاد می‌شوند. در این‌ حالت‌علاوه‌ بر جراحی‌، استفاده‌ از کورتیکواستروئیدها در متوقف‌کردن‌ روندهای‌ حساسیتی‌ نسبت‌ به‌ آنتی‌ژن‌های‌ قارچی‌، مؤثر است‌.

در کودکانی‌ که‌ دچار پولیپ‌ بینی‌ هستند، باید بیماری‌های‌ سیستمیک‌ از جمله‌ فیبروز کیستیک‌ در نظرگرفته‌ شود.