روشهای انجام جراحی پلاستیک بینی

با توجه به تحولاتی که در علم راینولوژی به وجود آمده، شناخت ما نسبت به مشکلات داخل بینی خیلی بیشتر شده است. در گذشته وقتی می‌خواستیم بینی را معاینه کنیم امکاناتمان خیلی ساده بود در نتیجه دیدمان را نسبت به داخل بینی محدود می‌کرد و همین امر باعث می‌شد بسیاری از مشکلات داخل بینی از نظر مخفی بماند و از آنها در حین عمل غفلت شود، به طوری‌که بعد از عمل جراحی برای بیمار مشکلات اساسی به‌وجود می‌آمد و بیمار مجبور بود مجدداً به اتاق عمل بیاید. ولی امروزه یکی از امکاناتی که در اختیار ما قرار گرفته آندوسکوپی بینی است. ما به کمک این آندوسکوپ‌ها می‌توانیم تمام مسائل داخل بینی را قبل از عمل تشخیص دهیم.

معاینه آندوسکوپیک برای بیمار خیلی راحت است چون ما قسمت‌های مختلف بینی را با آندوسکوپ‌هایی که ۴ میلی‌متر بیشتر قطر ندارند مشاهده می‌کنیم. پس تمام ارزیابی‌ها قبل از عمل باید انجام شده باشند.

روش باز و بسته در عمل جراحی زیبایی بینی

قبل از دهه ۱۹۷۰، تمام جراحی های رینوپلاستی از طریق روش داخلی اجرا میشد که غالبا رینوپلاستی بسته نامیده می شد. گرچه، در ۱۹۷۳ دکتر ویلفرد اس گودمن یک مقاله تحت عنوان روش خارجی رینو پلاستی منتشر کرد که به آغاز یک تغییر در تکنیک های رینوپلاستی چیزی که به عنوان رینوپلاستی باز شناخته شده کمک کرد. تکنیک رینوپلاستی باز بعدا توسط دکتر جک اندرسون در مقاله اش رینوپلاستی باز اصلاح و عمومی شد. این روش باز رینوپلاستی در آن زمان محبوب شد اما به طور عمده برای رینوپلاستی برای اولین بار مورد استفاده قرار گرفت و نه برای رینوپلاستی ترمیمی.

در ۱۹۸۷، دکتر جک پی گانتر، شخصی که تحت نظر دکتر اندرسون آموزش دیده بود مقاله ای که توصیف کننده شایستگی های رویکرد رینوپلاستی باز برای رینوپلاستی ثانویه بود منتشر کرد. این یک تغییر بزرگ در روش فوق برای درمان ناهنجاری های بینی که برخاسته از رینوپلاستی قبلی بود، می باشد.