عمل بینی باز و بسته

جراحی زیبایی بینی به دو روش بسته (closed)و باز(open) قابل انجام است.در دهه های گذشته روش بسته متداولتر بود ولی با معرفی تکنیک های نوین و قابلیت اجرای این تکنیک ها توسط جراحی باز امروزه گرایش به انجام جراحی باز بیشتر شده است.

در عمل بینی بسته کلیه برشها در داخل بینی داده می شود ، سپس پوست به صورت محدود از اسکلت غضروفی ـاستخوانی زیر خود جدا می شود. در عمل بینی بسته پوست آزاد شده توسط وسایل مخصوص بالا نگه داشته میشود تا جراح اجازه کار پیدا کند. در نتیجه دید دو چشمی جراح در عمل بینی بسته محدود است.

اگرغضروفهای سر بینی نیاز به اصلاح داشته باشند،این غضروفها را می توان از طریق برشهای داخلی که بالا و پایین آنها داده می شود بعد از آزاد کردن از پوست بیرون کشید. البته در این شرایط امکان اعمال تغییر روی غضروفها  در حالی پیدا می شود که آنها در جای اصلی خود قرار ندارند و این خود ، دردفرمیتی های شدید بر ارزیابی جراح از نتیجه نهایی تاثیر منفی خواهد داشت.

استفاده از آندوسکوپ در اصلاح انحراف تیغه بینی جایگاه مشخصی دارد.در رینوپلاستی نیز می توان برای بهتر شدن دید از آندوسکوپ استفاده کرد ولی آندوسکوپ نقش مثبتی در کمک به اجرای تکنیک های پیشرفته ندارد.

در عمل بینی باز، برشی که در لبه داخلی سوراخ های بینی داده می شود توسط برش خارجی در ناحیه پوست باریک بین دو سوراخ بینی (کلوملا) به هم متصل می شود.این برش در عمل بینی باز می تواند شکلهای مختلفی داشته باشد.در عمل بینی باز پوست از اسکلت زیرین خود جدا شده کاملا بالا زده می شود. به این ترتیب در عمل بینی باز جراح به آناتومی و اشکالات موجود اشراف کامل خواهد داشت و امکان اصلاحاتی که به خصوص در ناحیه سر بینی لازم است قابل انجام می باشد. عمل بینی باز شرایط مناسبی را در اصلاح مشکلات بینی مانند اصلاح غیر قرینگی ها،جاگذاری و ثابت کردن پیوند های غضروفی و سایر تکنیک های رینوپلاستی مدرن فراهم می کند.

با توجه به اینکه وسعت آزادسازی پوست در عمل بینی باز بیشتر است، بر طرف شدن تورم بینی به خصوص سر بینی در روش عمل بینی باز کمی طولانی تر از عمل بینی بسته است ولی نهایتا این تورم در همه بیماران چه عمل بینی باز و چه عمل بسته از بین خواهد رفت.

وجود برش پوست در روش عمل بینی باز نیز جزء مشکل های کوچک روش عمل بینی باز مطرح است هر چند که اگر برش در مکان مناسب و با شکل مناسب داده شود و به صورت دقیق در انتهای عمل بینی باز ترمیم شود ،در اکثر موارد رد محسوسی به جا نخواهد گذاشت.بعد از عمل بینی باز استفاده از کرم هایی که به ترمیم کمک می کنند نیز در بهبود نتیجه مفید خواهد بود.

جراحان اغلب با هر دو روش عمل بینی باز و بسته آشنایی دارند ولی ممکن است از یک روش بیشتر استفاده کنند.اصولا اگر اشکالات بینی خفیف و محدود به برجستگی(قوز) استخوانی/غضروفی باشد و سر بینی نیاز به اقدام محدود داشته باشد روش عمل بینی بسته ارجح است.

ولی در جراحی های ترمیمی(عمل بار دوم) ،دفرمیتی های ناشی از ضربه،اشکالات و غیر قرینگی های سر بینی، اشکالات مادرزادی بینی(بینی/لب شکری) روش عمل بینی باز اولویت دارد.در جراحی بینی های گوشتی از آنجاییکه جهت فرم گرفتن غضروفهای ضعیف موجود غالبا نیاز به تقویت و بازسازی وجود دارد روش عمل بینی باز شاید مناسب تر باشد.