عمل بینی و نحوه انجام آن

بینی یک بافت زنده و پویاست و یک تشکیلات سه بُعدی دارد. جراحی هم نقاشی نیست که بتواند به دلخواه خود بینی بیمار را نقاشی کند. در روند جراحی، نکته مهم این است که ماده‌ اصلی و اولیه‌ای که جراح در اختیار دارد، خود بینی است و خود این ماد اولیه هم در چگونگی شکل‌گیری نهایی‌اش تاثیر می‌گذارد. شما ممکن است بینی یک بیمار را بعد از عمل ببینید و با خودتان بگویید چه زیبا شده، اما متوجه نشوید که آن فرد موقع نفس کشیدن چه رنجی می‌کشد. چنین عملی، هر چقدر هم که بینی و صورت بیمار را زیباتر کند، عمل خوبی نیست چون خواب شبانه بیمار را به هم می‌ریزد، عملکرد روزانه‌اش را مختل می‌کند، بیمار را همیشه خواب‌آلود نگه می‌دارد و تنفسش را هم دهانی می‌کند که این مورد آخر، خودش عوارض زیادی دارد: بوی بد دهان، خشکی دهان، پوسیدگی دندان، گلودرد، خشکی گلو و حتی در موارد پیشرفته ممکن است به خشکی حنجره و برونشیت مزمن منجر شود.

نحوه انجام عمل بینی

روشهای مختلفی برای جراحی بینی وجود دارد و مهم نیست که جراح از کدام روش برای جراحی استفاده می کند. بلکه چیزی که مهم است این است که پزشک و جراح بتواند جراحی را به بهترین شکل و با کمترین عوارض ممکن انجام دهد.

جراحی زیبایی بینی را می توان تحت بیهوشی عمومی، تسکین یا بی حسی موضعی انجام داد. در ابتدا، بی حسی موضعی که ترکیبی از لیدوکائین و اپی نفرین است برای بی حسی  منطقه  تزریق و به طور موقت عروق را کاهش می دهد. دو روش ممکن برای بینی وجود دارد: روش بسته و روش باز. در رینوپلاستی بسته برش در داخل سوراخ های بینی انجام شده است. در رینوپلاستی باز یک برش اضافی نامرئی در سراسر کلوملا (برشی از پوست که سوراخ های بینی را از هم جدا میکند) ساخته شده است. جراح ابتدا پوست و بافت های نرم بینی را از ساختارهای اساسی جدا می کند. غضروف و استخوان دوباره شکل گرفته میشود و برش بخیه بسته می شود. برخی از جراحان یک استنت یا بسته بندی را در داخل بینی که دنباله ی نوار یا استنت در بیرون است استفاده می کنند.

در برخی موارد جراح ممکن است یک قطعه کوچک از غضروف یا استخوان  بیمار را، به عنوان یک پیوند، به منظور تقویت و یا تغییر شکل بینی شکل دهد. معمولا این غضروف از تیغه برداشته می شود. اگر تیغه غضروف کافی وجود نداشت، چیزی که ممکن است در رینوپلاستی ترمیمی رخ دهد؛ غضروف می تواند از استخوان صدفی گوش یا دنده برداشته شود. در یک مورد نادر جایی که استخوان مورد درخواست است از جمجمه، ران یا از دنده ها برداشته می شود. گاهی اوقات یک ایمپلنت مصنوعی ممکن است که برای تقویت پل بینی به کار رود.

این برش ها برای رینوپلاستی در داخل بینی پنهان شده اند با یک استثنای برش کوچک در سراسر پایه بینی که توسط خط نقطه چین به تصویر کشیده شده است.

1

این برش ها به جراح اجازه دیدن اندازه و شکل غضروف و استخوان ها را در داخل بینی می دهد بنابراین آن ها می توانند تغییر داده شوند.

اینجا قیچی غضروف لترال (به رنگ آبی)، غضروفی که به نوک بینی شکل می دهد را بیرون می کشد. خط قرمز محل برش های برنامه ریزی شده در سراسر کف بینی را نشان می دهد.

2

یک بار که پوست از استخوان کشیده شده باشد و چارچوب غضروف از بینی، غالبا اولین وظیفه خارج کردن قوز است. بخشی از قوز از استخوان و بخش دیگر از غضروف ساخته شده است.

3

در شکل بالا، خط سیاه نیمرخ مطلوب را نشان می دهد، بینی از استخوان بالای خط خاکستری و غضروف زیر آن خط ساخته شده است. بخشی از قوز ساخته شده از استخوان قرمز تیره و بخشی از قوز که از غضروف است آبی تیره می باشد.

غضروف نرم قوز با یک چاقوی کوچک جراحی برداشته شده است و برآمدگی استخوانی اغلب با حفاری که  در بالای این عکس نشان داده شده است حذف شده است. "Osteotome" اصطلاح پزشکی برای یک اسکنه (قلم درز) است. این عکس همچنین نشان می دهد که  چکش مسی با osteotome مورد استفاده قرار می گیرد.

4

بعد از اینکه بخش اصلی قوز با یک osteotmoe حذف شد، فایلها برای صاف کردن استخوان باقی مانده به کار می رود. این فایلها همچنین سوهان نیز نامیده می شوند و آنها با توجه به اشکال و جهت گیری ها در درجات مختلفی هستند.

برخی از جراحان سوهان ها را برای حذف قوز کلی با استفاده از osteotome استفاده می کنند.

5