کاهش شنوایی

کاهش شنوایی آمیخته

کم‌ شنوایی گوش آمیخته زمانی است که هم کم‌ شنوایی انتقالی داریم و هم کم شنوایی حسی عصبی:

- ضربات به سر (صدمه به گوش میانی و داخلی)

- عفونت‌های گوش میانی + پیشرفت به سمت گوش داخلی

- اتو اسکلروز

بهترین راه حل کم کاهش شنوایی ‌ شنوایی گوش آمیخته: ارجاع به ادیولوژیست و پزشک گوش و حلق و بینی برای ارزیابی و درمان صحیح و مناسب کاهش شنوایی گوش آمیخته

کاهش شنوایی یک طرفه

در کاهش شنوایی یک طرفه غالبا فرد در جهت یابی صوت‌ها دچار مشکل است. ارتباطات کودک دچار اختلال می‌شود. حتی کاهش شنوایی یک طرفه در کودکان اثرات سوئی روی گفتار و زبان کودک دارد و توانایی‌های تحصیلی و ارتباطی را متاثر می‌کند. غالبا این کودکان مورد مسامحه قرار می‌گیرند و به آنها توجهی نمی‌شود و کاهش شنوایی یک طرفه گوش آنها پوشیده و پنهان باقی می‌ماند.

بهتر است گفتار درمان در آغاز روند درمانی کاهش شنوایی یک طرفه به این موارد توجه کند. نوع کاهش شنوایی یک طرفه غالبا در حالت ابتدا به اوتیت میانی بروز می‌کند.

اختلال پردازش شنیداری مرکزی

در برخی افراد آستانه‌های شنوایی در حد هنجار است اما در استفاده از اطلاعات شنوایی دچار مشکل‌اند. در این صورت در آزمون‌های شنوایی، نتایج طبیعی به دست می‌آورند. چون آزمایش‌های شنوایی، فقط شنوایی محیطی را می‌سنجند. یک فرد دچار اختلال پردازش شنوایی در سکوت هیچ مشکلی ندارد. اما هنگامی که نویز زمینه وجود دارد به نظر می‌رسد دچار اختلال در شنوایی و کاهش شنوایی هستند.

اختلال پردازش شنیداری، اختلال در سیستم شنوایی مرکزی است – یعنی در پردازش صوت و به کار گرفتن آن و فهم و درک را دچار اختلال می‌کند. علت این اختلال و کاهش شنوایی می‌تواند بسیار متفاوت باشد و همراه با اختلالات یادگیری، ضایعات مغزی، سکته‌های مغزی، مالتیپل اسکلروز و یا تاخیر رشدی در راه‌های عصبی شنوایی مراکز بالا مغزی باشد.

وزوز گوش

کاهش شنوایی به همراه وزوز گوش به اصواتی اطلاق می‌شود که درون گوش و یا سر شنیده می‌شود. وزوز گوش در افراد دچار کاهش شنوایی انتقالی و کاهش شنوایی حسی عصبی و حتی افراد دارای شنوایی هنجار هم دیده می‌شود. ممکن دائمی یا منقطع و یکطرفه یا دوطرفه باشد و یا به اشکال مختلفی در گوش فرد شنیده شود. در اکثر موارد وزوز گوش به صورت subjective (سابژکتیو) و خیلی به ندرت به صورت objective است به این معنا که غالبا خود فرد قادر به شنیدن آن است و نه دیگران.

گاه ممکن است وزوز همراه با اختلالات بسیار جدی باشد (نظیر تومورهای عصب شنوایی یا ضایعاتی در سیستم اعصاب شنیداری مرکزی) اما غالبا این‌طور نیست. گاه نشانه‌ای از ناراحتی سیستم شنوایی است. تی نی توس به دنبال شنیدن اصوات بلند (نویز) بسیار شایع است.

در افرادی که در حال درمان دارویی هستند و یا اختلالات سرخرگی دارند گاه وزوز مشاهده می‌شود. در بسیاری از بیماری‌های سیستمی مانند ms، دیابت یا بیماری‌های خودایمنی وزوز وجود دارد.

کاهش شنوایی به همراه وزوز گوش دائمی را حتما باید جدی گرفت. در موارد ریک طرفه غالبا با بیماری همراه است (نظیر شوانوما یا بیماری می‌نیر). ارزیابی شنوایی و مشاوره برای فرد ضروری است و وضعیت را برای او روشن می‌کند. باید به فرد اطلاعاتی در مورد چگونگی سرکردن با این مشکل و کاهش شنوایی را ارائه کرد.

در فرد دچار کاهش شنوایی ، استفاده از سمعک می‌تواند مفید باشد زیرا بیشتر بر اصوات خارج متمرکز می‌شود و نه صوتی با منشا داخلی.میزان کاهش شنوایی فرد می‌تواند بسیار متفاوت باشد.

کاهش شنوایی غیرارگانیک

 غیرارگانیک، کاهش شنوایی است که علت عضوی ندارد. اصطلاحات دیگری هم برای آن به کار می‌رود مانند کاهش شنوایی  کاذب ، عملکردی . همچنین تمارض (malingering) و ناشنوایی روان‌تنی  هم به کار می‌رود. البته دو اصطلاح اول به طور ضمنی معنای غیرتعمدی و اصطلاحات بعدی معنای تعمدی بودن را هم دربردارند. در هر صورت در همه این حالت‌ها، فرد وجود کاهش شنوایی را اظهار می‌دارد اما در آزمایش‌ها آستانه های طبیعی به دست می‌آید. علت آن اختلالات روانی، به دست آوردن موقعیت بهتر، جلب توجه یا گرفتن پاداش می‌تواند باشد. آزمون‌های ویژه‌ای برای این نوع کاهش شنوایی وجود دارد.

برای مطالعه " آسیب شنوایی " و " اعمال جراحی گوش " کلیک کنید .