کلستاتوم گوش

سطح خارجی پرده تمپان از پوست تشکیل شده . همانند سایر قسمتهای بدن این پوست نیز سلولهای مردۀ اپی تلیالی تولید می کند که در گوش نرمال این تولیدات دفع می شود. اگر قسمتی از پرده به سمت گوش میانی یا حفرات ماستوئید کشیده شود، این سلولهای مرده دیگر قادر به دفع شدن نبوده و در این فضا مانند یک حجمی از پوست مرده تجمع پیدا می کنند. این تجمع سلولهای مرد بتدریج با فشار خورنده و نیز فعالیت آنزیمی در استخوان تمپورال (استخوانی که تمام ساختارهای گوش در آن قرار دارد) خوردگی ایجاد می کند. این تجمع سلولهای مرده که در فضای گوش میانی یا درون استخوان تمپورال ایجاد می شود و بتدریج اندازه اش بزرگتر می گردد، کلستاتوم گوش نامیده می شود.

ﮐﻠﺴﺘﺎﺗﻮم ﻫﺎی گوش ﻣﻌﻤﻮﻻ ” ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ رخ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺳﻮراخ ﺣﺎﺷﯿﻪ ای و ﯾﺎ ﯾـﮏ ﺳـﻮراخ آﺗﯿـﮏ در گوش وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و اﭘﯽ ﺗﻠﯿﻮم ﺳﻨﮕﻔﺮﺷﯽ از ﻣﺠﺮای ﺷﻨﻮاﯾﯽ ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻣﯿﺎﻧﯽ رﺷﺪ ﮐﻨﺪ . وﻗﺘﯽ ﮐﻪ اﭘـﯽ ﺗﻠﯿـﻮم رﺷﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺑﻪ ﺗﺪرﯾﺞ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد و ﺑﻘﺎﯾﺎی ﺳﻠﻮﻟﯽ ﮐﺮاﺗﯿﻨﯽ درداﺧﻞ ﮔﻮش ﻣﯿﺎﻧﯽ ﺗﺠﻤـﻊ ﭘﯿـﺪا ﻣﯿﮑﻨـﺪ .

ﭘﺲ از ﻣﺪﺗﯽ کلستاتوم گوشﺑﻪ داﺧﻞ ﻓﻀﺎی اﭘﯽ ﺗﻤﭙﺎن و آﻧﺘﺮوم ﻣﺎﺳﺘﻮﯾﯿﺪ ﮔﺴﺘﺮش ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ و ﭘﺲ از ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺳـﺎل ﺑﺎﻋـﺚ ﺗﺨﺮﯾﺐ اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎی ﻣﺠﺎور گوش ﻣﯿﺸﻮ د.

علایم

از ﻧﻈﺮ ﭘﺎﺗﻮﻟﻮژی ﮐﻠﺴﺘﺎﺗﻮم ﻫﺎی گوش ﻣﺸﺎﺑﻪ ﮐﯿﺴﺖ ﻫﺎی اﻧﮑﻠﻮزﯾﻮﻧﯽ اﭘﯽ درﻣﻮﯾﯿـﺪ ﻫـﺴﺘﻨﺪ .  ﻣﻌﻤـﻮﻻ ” ﺑﻄﻮر راﺟﻌﻪ ﻋﻔﻮﻧﯽ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﺎ ﺗﺮﺷﺢ ﺑﺪﺑﻮ و اﯾﺠﺎد ﺗﻮده ای ﺳﻔﯿﺪرﻧﮓ از ﻣﻮاد زاﯾﺪ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ . اﯾﻦ ﺿﺎﯾﻌﺎت در ﮔﻮش ﻣﯿﺎﻧﯽ و اﻏﻠﺐ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺑﺎﻓﺖ ﮔﺮاﻧﻮﻻﺳﯿﻮن ﭘﻮﻟﯿﭗ ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ . کلستاتوم گوش ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ ﺗﺨﺮﯾـﺐ اﺳـﺘﺨﻮاﻧﭽﻪ ﻫـﺎ دارﻧﺪ ، ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ ﮐﺎﻫﺶ ﺷﻨﻮاﯾﯽ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺷﺎﯾﻌﺘﺮﯾﻦ ﻋﻼﻣﺖ اوﺗﯿﺖ ﻣﯿﺎﻧﯽ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﺑﺎ ﯾﺎ ﺑﺪون کلستاتوم  گوش ، وﺟﻮد ﺗﺮﺷﺢ ﺑﺪون درد از ﮔﻮش اﺳﺖ ﮐـﻪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ ﺑﻮدی ﺑﺪی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﻌﻤﻮﻻ” اﯾﻦ ﺗﺮﺷﺢ در اﺛﺮ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻫﺎی دﺳﺘﮕﺎه ﺗﻨﻔﺴﯽ ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ و ﯾـﺎ ورود آب ﺑـﻪ ﮔﻮش ﺗﺸﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﺷﻮد . اﮔﺮﺗﺮﺷﺢ از ﮔﻮش در ﺧﻼل ﺑﯿﻤﺎری دﺳﺘﮕﺎه ﺗﻨﻔﺴﯽ ﻓﻮﻗﺎﻧﯽ آﻏﺎز ﺷﻮد و ﺑـﺎ درد ﮔـﻮش ﻫﻤـﺮاه ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﭘﺰﺷﮏ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ وﺟﻮد ﺳﻮراخ داﯾﻤﯽ در ﭘﺮده ﺻﻤﺎخ ﺑﺎﺷـﺪ . ﮔـﺎﻫﯽ ﻧـﺎراﺣﺘﯽ ﺧﻔﯿﻔـﯽ در ﮔـﻮش ﺑـﻪ وﺟـﻮد ﻣﯽ آﯾﺪ ، اﻣﺎ درد ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﮔﻮش در ﻣﺒﺘﻼﯾﺎن ﺑﻪ اوﺗﯿﺖ ﭼﺮﮐﯽ ﻣﺰﻣﻦ ﯾﮏ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺧﻄﺮ اﺳﺖ و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﻧﺸﺎن دﻫﻨـﺪه ﺑﺮوز ﻋﻮارض ﺑﺎﺷﺪ . ﮐﺎﻫﺶ ﺷﻨﻮاﯾﯽ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ” در ﺗﻤﺎم ﻣﻮارد وﺟﻮد دارد ﮐﻪ درﺻﻮرت ﺗﺨﺮﯾﺐ اﺳﺘﺨﻮاﻧﭽﻪ ﻫـﺎ ﯾـﺎ ﻓـﯿﮑﺲ ﮐﺮدن آﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ ۵۰ ﺗﺎ ۶۰ دﺳﯽ ﺑﻞ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ . ﮐﺎﻫﺶ ﺷﻨﻮاﯾﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻ ” از ﻧـﻮع اﻧﺘﻘـﺎﻟﯽ اﺳـﺖ .

عوارض

در ﺑﯿﻤﺎران، ﻧﻮع ﺧﺎﺻﯽ از ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﻤﮑﻦ اﺳﺖ رخ دﻫﺪ . ﻫﻨﮕﺎم ﭘﺎک ﮐﺮدن ﮔﻮش و ﯾﺎ ﻫﻨﮕﺎم وارد آﻣﺪن ﻓﺸﺎر ﺑﺮ روی ﻣﺠﺮای ﮔﻮش دﭼﺎر ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ﻣﻌﻤﻮﻻ” ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﮔﺬرا ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ و ﺗﻬﻮع و اﺳﺘﻔﺮاغ ﻧﺎﺷﺎﯾﻊ اﺳﺖ . در ﺑﯿﻤﺎران با کلستاتوم گوش ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ وﺟﻮد ﻓﯿﺴﺘﻮل ﻣﺠـﺮای ﻧﯿﻤـﺪاﯾﺮه ای اﻓﻘـﯽ ﺑـﻮد . ﯾـﮏ روش ﺳﺎده ﺑﺮای ﺗﺸﺨﯿﺺ وارد آﻣﺪن ﻓﺸﺎر ﺑﻪ ﻣﺠﺮای ﺷﻨﻮاﯾﯽ ﺧﺎرﺟﯽ ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪ اﺗﻮﺳﮑﻮپ ﭘﻨﻮﻣﺎﺗﯿـﮏ و ﯾـﺎ وارد آﻣﺪن ﻓﺸﺎر ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺖ ﺷﺴﺖ ﺑﺮ روی اﯾﻦ ﻣﺠﺮا اﺳﺖ . درﺻﻮرت وﺟﻮد کلستاتوم گوش ﻋﻤﻞ ﻣﺬﮐﻮر ﺑﺎﻋﺚ اﻧﺤـﺮاف ﻓـﻮری ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮف ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺿﺎﯾﻌﻪ، اﺣﺴﺎس ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ و ﺗﻤﺎﯾﻞ ﺑﻪ اﻓﺘﺎدن ﻣﯿﺸﻮد . اﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ را آزﻣﻮن ﻓﯿﺴﺘﻮﻟﯽ ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻨﺪ . آزﻣﻮن ﻓﯿﺴﺘﻮﻟﯽ ﻣﺜﺒﺖ اﻧﺪﯾﮑﺎﺳﯿﻮﻧﯽ ﺑﺮای ﻋﻤﻞ ﺟﺮاﺣﯽ اﺳﺖ .

کلستاتوم گوش باعث تخریب یکی یا همه استخوانچه ها و ایجاد افت انتقالی می شود .

ایجاد خوردگی در استخوان لابیرنت و تأثیر منفی برلابیرنت و ایجاد افت حسی ـ عصبی شدید تا عمیق و نیز سرگیجه (فیستول لابیرنت) در صورت بروز بیماری کلستاتوم گوش ایجاد می گردند .

عفونت باکتریالِ مایع لابیرنتی و ایجاد لابیرنتیت و ناشنوایی کامل بوجود می آید . به علت ارتباط مایع لابیرنتی با مایع مفزی ـ نخاعی می تواند به مننژیت باکتریال منجر شود و در صورت عدم درمان مننژیت باکتریال احتمال دارد بیمار در عرض چند ساعت فوت شود.

کلستاتوم گوش می تواند باعث خوردگی استخوان جمجمه و راهیابی به فضای مغزی و ایجاد مننژیت و یا آبسه های مغزی.

ترومبوزیس (انسداد شرائین) و یا عفونت وریدهای مغزی ناشی از کلستاتوم گوش که منجر به تورم مغز، سکته مغزی، کما و مرگ می گردد.

ترومبوزیس و عفونت وریدهای اصلی ناشی از کلستاتوم گوش ممکن است به انتقال عفونت به سایر قسمتهای بدن، آبسه های مغزی و مرگ منجر گردد.

کلستاتوم گوش ممکن است باعث خوردگی و ایجاد فلج در عصب صورتی گردد .

درمان کلستاتوم گوش

ممکن است عوامل عفونت زا نیز به روند تخریب استخوان را تسریع کنند. درمان آنتی بیوتیکی از طریق تزریق خونی بسیار مشکل ساز می باشد، زیرا این نوع بافتهای مرده که علت کلستاتوم گوش هستند عاری از عروق خونی برای تحویل آنتی بیوتیک می باشد و همچنین پمادها هم نمی توانند به عمق این بافتها نفوذ کنند. کلستاتوم گوش همراه با رشد بر کلیه ساختارهای گوش میانی تأثیر می گذارد.

بهترین درمان، برداشتن کلستاتوم گوش از طریق جراحی و انجام ماستوئیدکتومی در تمامی موارد، می باشد. عمل برداشتن شاید نیاز به تخریب یک یا چند استخوانچه داشته باشد که این کار بدلیل عوارض حیاتی ضروری می باشد. معمولاً ۶ ماه پس از جراحی اولیه باید فضای گوش میانی از نظر وجود باقی مانده های کلستاتوم گوش بررسی گردد. در صورتی که این فضا کاملاً از وجود کلستاتوم گوش عاری بود، در این مرحله بازسازی زنجیره استخوانچه ای نیز انجام می گردد.

برای مطالعه " اعمال جراحی گوش " کلیک کنید .