کم شنوایی گوش

انواع کم شنوایی گوش را می‌توان با استناد به این سه مورد توضیح داد:

الف) آناتومی و فیزیولوژی

ب) نتایج آزمون ادیومتری (شنوایی‌سنجی)

ج) نشانه‌های فرد بیمار

به عبارت دیگر کم شنوایی گوش همراه با برخی تغییرات در عملکرد فیزیکی سیستم شنوایی است، توانایی پردازش صوت را در فرد متاثر می‌کند و فرد را با اختلالاتی در ارتباط روبرو می‌سازد.

کم شنوایی گوش را می‌توان در ۳ نوع کم‌شنوایی انتقالی، حسی عصبی و آمیخته تقسیم نمود.

امواج صدا پس از مرتعش کردن پرده تمپان، استخوانچه‌های گوش میانی و دریچه بیضی وارد گوش داخلی شده، پس از آن از طریق راه‌های عصبی شنیداری به قشر مغز می‌رسند. هرگونه اختلالی در این راه (از گوش خارجی تا قشر مغز) سبب اختلال در سیستم طبیعی شنوایی می‌گردد. علت کم شنوایی گوش ممکن است در گوش خارجی، میانی یا داخلی یا عصب شنوایی باشد. میزان کم شنوایی گوش با مقایسه آستانه حساسیت افراد عادی با فرد مورد نظر سنجیده می‌شود. این تفاوت به دسی بل dB بیان می‌شود. بنابراین فردی با ۴۰ دسی بل HTL افت شنوایی، در حقیقت اصوات را تنها زمانی می‌شوند که ۴۰ دسی بل بلندتر از صوتی باشد که فرد طبیعی با شنوایی هنجار می‌شنود و اصواتی با شدت کمتر را نمی‌شنود.

اصوات در عین حال از طریق مرتعش کردن جمجمه نیز به گوش داخلی می‌رسند. دراین روش اصوات، گوش خارجی و میانی را دور می‌زنند و مستقیما به گوش داخلی می‌رسند و از طریق راه‌های عصبی شنوایی در مغز درک می‌شوند. این طریق شنیدن صدا معمولا در شنیدن طبیعی انسان نقش چندانی ندارد. اما به ما کمک می‌کند نوع کم شنوایی گوش فرد را مشخص کنیم.

زمانی که انتقال استخوانی سالم است اما انتقال هوایی دچار افت است، کم شنوایی در گوش خارجی یا میانی وجود دارد و زمانی که انتقال استخوانی و هوایی هر دو دچار مشکل‌اند، گوش داخلی مشکل دارد. نوع اول را کم شنوایی گوش، انتقالی و نوع دوم را کم شنوایی گوش، حسی عصبی می‌گویند.

اما نوع سوم ،کم‌ شنوایی آمیخته زمانی است که هم انتقال هوایی و هم انتقال استخوانی دچار مشکل‌اند اما میزان افت در انتقال هوایی بیشتر است. در این حالت هم گوش میانی (یا خارجی) و هم گوش داخلی دچار آسیب شده‌اند.

صرف نظر از نوع کم شنوایی گوش ، شنوایی از طریق انتقال هوایی نمایانگر میزان کلی کم شنوایی گوش است و عملکرد فردی بیمار و تجربه‌اش را از محیط مشخص می‌کند.

کم شنوایی انتقالی گوش

 زمانی رخ می‌دهد که علت در گوش خارجی یا گوش میانی قرار داشته باشد. در کم‌ شنوایی‌های انتقالی خالص، گوش داخلی همیشه سالم باقی می‌ماند. مشخصه مشترک همه کم شنوایی انتقالی گوش ها، تغییر در مکانیسم هنجار گوش میانی و یا خارجی است. درمان پزشکی کم شنوایی انتقالی گوش در بیشتر موارد –نه همیشه– موثر است و غالبا سبب بهبود وضعیت شنوایی و برگشت آن به حالت طبیعی یا نزدیک به طبیعی می‌شود.

علل کم شنوایی انتقالی گوش

تغییرات مکانیکی گوش خارجی / میانی می‌تواند علت‌های گوناگونی داشته باشد.از جمله:

- دفورمیتی‌های مادرزادی لاله گوش، مجرای خارجی گوش و یا گوش میانی

- جمع شدن واکس (جرم گوش) در مجرای خارجی گوش

- عفونت‌ گوش میانی / عفونت گوش خارجی

- ضربه به پرده تمپان و یا استخوانچه‌های گوش میانی

- کلسیفیکه شدن استخوانچه‌ها

گاهی دفورمیتی‌های گوش خارجی همراه با آترزی (بسته شدن) مجراست. میکروشیا نیز گاه مشاهده می‌شود (گوش‌ها کوچکتر از حد عادی). افراد دچار آترزی یا میکروشیا گاهی دفورمیتی‌هایی در گوش میانی هم دارند. در موارد شدید کلا گوش میانی در فرد تشکیل نشده است. بسیاری از افراد دچار سندرم داون دارای کانال گوش بسیار باریک‌اند.

در برخی از سندرم‌های ژنتیکی (مثل سندرم آلپورت و تریچر کولینز)، ساختارهای گوش میانی کامل ساخته نشده‌اند یا دچار fix شدگی‌اند و دچار کم شنوایی گوش می باشند .

جرم گوش معمولا سبب ایجاد کم شنوایی خفیف گوش می‌شود. اما در صورتی که فرد کم شنوایی از نوع دیگری هم داشته باشد، جرم گوش سبب تشدید آن می‌شود.

اجسام خارجی در مجرای گوش از دیگر علل ایجاد کم شنوایی انتقالی‌ گوش اند.

برای مطالعه " کم شنوایی انتقالی " و " کم شنوایی حسی عصبی " کلیک کنید .