انواع گرافت ها(پیوند پوستی )

انواع گرافت ها :

۱-گرافت تمام ضخامت (full thickness graft):

این نوع گرافت برای مناطق در معرض دید در صورت و همچنین مناطقی که دسترسی به فلاپ‌های موضعی ندارند، بسیار مناسب است. در پیوند تمام ضخامت پوست ، بسیاری از خصوصیات طبیعی پوست مانند رنگ، بافت و ضخامت آن قابل بازیابی است. به علاوه این نوع پیوند در هنگام ترمیم، کمتر حالت انقباضی پیدا می‌کند که این خصوصیت، آن را برای استفاده در مناطقی مانند صورت، دستها و سطوح مفاصل پر تحرک بدن مناسب می‌سازد.
با این حال گرافت تمام ضخامت نیز محدودیت‌های خاص خود را دارد؛ از جمله تنها در زخم‌هایی قابل استفاده است که کوچک و غیرآلوده بوده و از خونرسانی مناسبی نیز برخوردار باشند.

۲-گرافت پوستی با ضخامت نسبی (split thickness graft):

در این نوع پیوند از پوست به ضخامت حدود ۲۵/. تا۳۵/. میلیمتر شامل اپیدرم و قسمت کوچکی از درم استفاده می‌شود. موارد کاربرد گرافت با ضخامت نسبی فراوان است و طیف وسیعی از زخم‌ها و ضایعات پوستی را با این روش می‌توان پوشاند. با این حال شکنندگی و ناپایداری آن نسبت به نوع تمام ضخامت بیشتر است؛ به خصوص در مناطقی که حجم کمی از بافت نرم زیرجلدی برای حمایت از پوست تازه پیوند شده وجود داشته باشد.
از نظر زیبایی نیز این مناطق به خاطر فقدان ضمائم پوستی (چربی، مو، غدد سباسه) نرم تر و براق تر از پوست طبیعی به نظر می‌رسند. به علاوه، این مناطق معمولا اختلاف رنگ واضحی به شکل رنگ پریدگی با نقاط مجاور دارند. مجموع این عوامل باعث شده که جنبه های کاربردی این نوع پیوند، قوی تر از جنبه های پلاستیک و زیبایی آن باشد.

انواع مختلف گرافت ها (پیوندهای پوستی)  :

۱- گرافت پوستی تمام ضخامت (full thicknes) که شامل تمام ضخامت لایه درم پوست  ولایه اپیدرم پوست  است.

۲- گرافت پوستی با ضخامت نسبی (split thickness) که لایه اپیدرم پوست  به اضافه ی قسمتی از لایه درم پوست را شامل می شود.

۳- گرافت پوستی نازک یا شفاف (thin or translucent split thickness9 ) .

4- گرافت دِرمی (dermal graft) که فقط از لایه ی درم پوست  تشکیل می شود. در گرافت دِرمی   ابتدا پوست با ضخامت حدود ۰۳/۰ سانتی متر بلند می شود. سپس یک لایه ی زیر پوست با ضخمامت حدود ۰۳۷۵/۰ سانتی متر برداشته و دوباره پوست بر جای خود قرار داده می شود.

۵- گرافت مرکب (composite graft) که حاوی بیش از یک نوع بافت (مثلاً پوست و غضروف لاله ی گوش) است.

**  گرافت های پوستی نازک به تغذیه ی کمتری نیاز دارند و در نتیجه بهتر می گیرند. این نوع گرافت ها به ویژه هنگامی که محل گیرنده از نظر خون رسانی دچار آسیب شده شانس گرفتن بیشتری دارند ولی از سوی دیگر بیشتر دچار چین خوردگی و کشش می شوند و مقاومت آنها در برابر ضربه کمتر است. این گرافت های برای پوشاندن سوختگی ها و یا نقص های بزرگ ناشی از جراحی های سرطان به کار می روند.

**  گرافت های پوستی ضخیم ، رنگ و قوام بهتری دارند؛ کمتر دچار کشیدگی و چین خوردگی می شوند و در برابر ضربه مقاومت بیشتری دارند ولی احتمال گرفتن آنها کمتر است و چنانچه در محل برداشتن گرافت مو وجود داشته باشد، در محل پیوند هم مو رشد خواهد کرد و از سوی دیگر محل برداشت گرافت نیز به ترمیم نیاز دارد.

**  گرافت های بینابینی (با ضخامت نسبی) برای پوشاندن محل برداشتن فلپ و پوشاندن پلک فوقانی و حفره ای دهان ایده آل هستند.

**  گرافت های تمام ضخامت به دلیل داشتن رنگ و قوام خوب، به ویژه وقتی از پشت گوش ، پلک فوقانی یا بالایی ترقوه برداشته می شوند برای پوشاندن ضایعات کوچک روی صورت بسیار مناسب هستند.

**  گرافت های مرکب سر و گردن اکثراً از گوش گرفته می شوند و برای ترمیم ضایعات حاشیه ی بینی مناسب هستند. این نوع گرافت باید خیلی دقیق برداشته شود و نباید طول آن بیش از ۲ سانتی متر باشد. هیچ پیوندی بر روی بستر برهنه ی استخوان قشری یا غضروف و یا بافت های گرانولاسیون عفونی، چربی یا محلی که قبلاً رادیوتراپی شده نمی گیرد.

 فِلَپ ها (flaps) :

فلپ ها  قطعاتی از بافت های دارای پوست ، عضله ، استخوان ، چربی یا ترکیبی از آنها هستند و در مواردی که گرافت کافی نیست مثلاً در اختلال خون رسانی محل گیرنده یا ضخیم بودن بیش از حد آن و یا هنگامی که محل ترمیم باید شباهت زیادی با نواحی اطراف خود داشته باشد به کار می روند. در فلپ های موضعی پوستی، یک لایه پوشت و بافت زیر جلدی آن در حالی که به هم پیوسته هستند، با یک پایه به محل اصلی خود اتصال دارند تا از این طریق تغذیه آن صورت گیرد. فلپ ها انواع متعددی دارند که توضیح درباره ی آنها از حوصله ی این کتاب خارج است.

* منبع : راهنمای پزشکی خانواده - جراحی پلاستیک(ترمیمی و زیبایی )

برای مطالعه "جراحی زیبایی " کلیک کنید .


دکتر سرمست1

شماره تماس مشاوره و رزرو نوبت: