آناتومی گوش خارجی

گوش خارجی دو قسمت دارد:

1- لاله گوش

2- مجرای گوش خارجی

ساختمان لاله گوش

لاله گوش خارجی (یا اوریكل) دارای یك اسكلت غضروفی لیفی است و كار آن جمع كردن امواج صوتی است. در حیواناتی كه لاله گوش وسیع تری دارند، امواج بیشتری دریافت می شود. لاله در گوش خارجی امواج صوتی را به داخل سوراخ شنوایی خارجی متمركز می كند. در بعضی از حیوانات، گوش ها می توانند مانند آنتن های رادار برای جست و جوی اصوات حركت كنند.

لاله در گوش خارجی دارای یك سطح داخلی و یك سطح خارجی است. روی اسكلت آن را پوست خیلی نازكی پوشانده است كه سخت به اسكلت اتصال دارد. بنابراین جایی برای باز شدن پوست وجود ندارد و آبسه های این ناحیه دردناك است (چون پوست آن به ویژه در جلو محكم به بافت زیر خود چسبیده و قابل جدا شدن نیست).

قسمت پایین گوش خارجی ، نرمه یا لوبوس است و اسكلت غضروفی ندارد.

مقالات مرتبط

بینی

قسمتی از لاله در گوش خارجی كه از بالا شروع می شود و پیچ می خورد و به پایین ادامه می یابد تا این كه به نرمه می رسد، مارپیچ (یا هلیكس heli,) گوش نامیده می شود كه در واقع همان كناره غضروفی لاله گوش است كه روی آن را پوست پوشانده و محیط لاله در گوش خارجی را در برگرفته است.

در جلوی مارپیچ (هلیكس) و موازی با آن قسمتی به نام آنتی هلیكس قرار دارد. بخش بالایی آنتی هلیكس در گوش خارجی دو شاخه دارد كه به ساق فوقانی و تحتانی موسومند. بین این دو ساق حفره مثلثی قرار دارد. زیر ساق تحتانی (پایینی) حفره كوچكی به نام كیمباكونكا cymbaconcha قرار دارد و در زیر این حفره، حفره بزرگ تری به نام حفره صدف (كونكا) قرار دارد. حفره صدف (صدف گوش) در واقع همان بخش مركزی فرورفته لاله گوش است.

در جلوی حفره صدفی گوش خارجی یك برآمدگی به نام تراگوس وجود دارد. در روبروی تراگوس و در بالای نرمه گوش یك برآمدگی دیگر به نام آنتی تراگوس وجود دارد.

ساختمان مجرای گوش خارجی

طول مجرای گوش خارجی از عمق حفره صدفی حدود 2.5 سانتی متر و از تراگوس حدود چهار سانتی متر است. شروع آن از سوراخ خارجی گوش است و انتهای آن به پرده صماخ (پرده تیمپانیك، پرده گوش و طبل گوش) می رسد. این مجرای گوش خارجی ، لاله گوش را به گوش میانی وصل می كند. یك سوم خارجی مجرا (یعنی ثلثی از آن كه به طرف بیرون بدن است) عضروفی و دو سوم داخلی آن استخوانی است.

پوست لاله گوش امتداد پوست صورت است و تا مجرای گوش خارجی نیز ادامه دارد. درواقع سرتاسر مجرای گوش خارجی با پوستی پوشیده شده است كه بخشی از آن حاوی مو و غدد عرق تغییر شكل یافته است. این غدد ماده چسبناك چربی موسوم به موم (یا سرومن) ترشح می كنند كه باعث جذب گرد و خاك و حشرات كوچك می شود.

مجرای گوش خارجی مسیر مستقیمی  را دنبال نمی كند و پزشك با روش های معاینه، آن را به حالت مستقیم در می آورد تا معاینه گوش امكان پذیر شود.

نظرات بسته شده است.