آناتومی گوش میانی

گوش میانی یك حفره پرشده از هوا در داخل استخوان گیج گاهی جمجمه است. این حفره با غشای مخاطی پوشیده شده است. گوش میانی از سه قسمت تشكیل شده است:

1-صندوق صماخ

2-لوله شنوایی یا شیپوراستاش

3-سلول های پستانی

صندوق صماخ در گوش میانی

به قسمت اصلی گوش میانی صندوق صماخ می گویند كه حفره بسیار كوچكی است و دیواره داخلی و خارجی آن خیلی به هم نزدیكند. این صندوق در گوش میانی به وسیله مخاط پوشیده می شود و دارای استخوانچه هایی است.

محتویات صندوق صماخ

صندوق صماخ در گوش میانی شامل سه استخوان و دو عضله است. استخوانچه ها كوچك بوده و رشد نمی كنند و از ابتدای تولد همان اندازه بوده اند. وظیفه گوش میانی انتقال اطلاعات به سمت گوش داخلی  است و گوش میانی این عمل را از طریق این استخوانچه ها انجام می دهد. این استخوان ها به هم متصلند و می توانند حركت كنند.

این استخوان ها در گوش میانی عبارتند از:

مقالات مرتبط

بینی

1-استخوان چكشی در گوش میانی، که از بقیه بزرگ تر است و به پرده گوش (پرده صماخ) متصل است.

2-استخوان سندانی (اینكوس) ،كه بین دو استخوان دیگر قرار دارد و به آنها متصل است.

3-استخوان ركابی در گوش میانی ، كه به دریچه ای به نام دریچه بیضی متصل می شود.

این دریچه، به گوش داخلی باز می شود و در واقع بین گوش داخلی و گوش میانی قرار دارد.

همان طور كه گفته شد، دو عضله در حفره صماخی در گوش میانی قرار دارد. این دو عضله عبارتند از عضله كشنده پرده صماخ و عضله ركابی.

عضله كشنده پرده صماخ در یك مجرای استخوانی در بالای شیپور استاش قرار دارد و در انتها به دسته استخوان چكشی وصل می شود و از آن جا كه استخوان چكشی به پرده صماخ گوش میانی ‌وصل است، پس این عضله باعث كشیده شدن پرده صماخ به داخل می شود.

عضله ركابی گوش میانی باعث شل شدن پرده صماخ و به خارج درآمدن آن می شود. عضله ركابی به استخوان ركابی وصل است و به آن فشار وارد می كند و این فشار به استخوان سندانی و از آنجا به استخوان چكشی و سپس به پرده صماخ گوش میانی منتقل می شود و باعث شل شدن آن می شود.

پس به طور خلاصه عضله كشنده پرده صماخ گوش میانی باعث به داخل كشیده شدن پرده و عضله ركابی باعث به خارج كشیده شدن آن می شود. این دو نیرو با هم مخالفت می كنند و باعث می شوند تمام سیستم استخوانی درجه بالایی از سختی پیدا كنند. این موضوع باعث می شود كه حلزون گوش در مقابل ارتعاشات مشکلات رساننده ناشی از اصوات خیلی بلند حفظ شود و از طرف دیگر باعث می شود در محیط های بسیار پر سروصدا، صداهای با فركانس پایین پوشانده شوند. این موضوع معمولاً قسمت عمده ای از پارازیت زمینه را حذف می كند و به شخص اجازه می دهد تا توجه خود را روی صداهای بلندتر (با فركانس بالاتر از 1000) متمركز كند كه در آن فركانس ها، قسمت عمده اطلاعات مفید در ارتباطات كلامی انتقال می یابد.

كار جالب دیگر عضله كشنده پرده صماخ و عضله ركابی در گوش میانی ، كاهش دادن حساسیت شنوایی شخص نسبت به صدای خودش است. در واقع در همان زمان كه مغز سیستم تكلم را فعال می كند پیام های جانبی فعال می شوند و به این عضلات در گوش میانی انتقال پیدا می كنند و این باعث می شود كه حساسیت شخص نسبت به صدای خودش كاهش پیدا كند.

نظرات بسته شده است.